Κοινοποιησεις
Παραμονεύουν σκιές πίσω από τις κουρτίνες, παραμονεύουν σκιές πίσω από τον έρωτα.
Τασάκια γεμάτα με αποτσίγαρα ονείρων, γεμάτα σβησμένα αισθήματα.
Δυο κορμιά ξηρά στο κρεβάτι, νεκροί εραστές χωρίς τα υγρά τους.
Στο ραδιόφωνο ο Nick Cave να ρωτάει: ”do you love me?”
Αρχίδια, ποτέ εσύ δεν love me.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι άξιοι να αγαπάνε μωρό μου. Δε φταις εσύ, εγώ φταίω που σε μπέρδεψα με άλλους. Που αγαπούσαν.
Η νύχτα καρφωμένη στο πάτωμα, δε λέει να κυλήσει, οι ώρες βαριές, σκουριασμένες αλυσίδες.
Το μέλλον δεν ήρθε. Κι ας το πίστευα. Κι ας το πίστευες.
Το μέλλον ποτέ δε θα έρθει.
Ανάμεσα στα παγωμένα σαν σάβανα σεντόνια μας κάποιος έριξε ψίχουλα αμφιβολίας, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τα ψίχουλα ανάμεσα στα σεντόνια.
Έξω βρέχει, μέσα βρέχει, στις καρδιές βρέχει, στα ποτήρια βρέχει, στα μάτια σου βρέχει.
Σε κοιτάω, πόσο ξένη, πόσο οικεία, πόσο ρηχό το βάθος σου.
Κοντεύει Άνοιξη, φυτρώνουν ανεμώνες, μωβ.
Κοντεύει Άνοιξη, ξεψυχάει ο Χειμώνας.
Πως θα αντέξω την Άνοιξη; Δε πρέπει ακόμα να ΄ρθει.
Θυμάσαι;
Σιγά μη θυμάσαι, έχεις την ευλογία του να μπορείς να ξεχάσεις. Έχω την κατάρα να θυμάμαι διπλά όσα ξεχνάς.
Ψάχνεις σε λάθος στύσεις τον έρωτα, ψάχνω σε λάθος αγκαλιά την αγάπη.
ΕμείςΥπήρξαμε ποτέ τελικά;
Όχι!
Σε έπλασα στο μυαλό μου, σε έπλασα με πλαστελίνη και σου έδωσα το σχήμα που ήθελα.
Εσύ ήσουν ατέρμονη.
Δεν το δέχτηκα και σου έδωσα σχήμα.
Φτάνει.
Απόψε θα σκοτώσω όσα έφτιαξα, όσα αγάπησα, όσα ερωτεύτηκα.
Απόψε θα σπρώξω βαθιά το μαχαίρι στην καρδιά μου και θα σε σκοτώσω.
Ξημερώνει.
Πενθώ.
Θανάτου, ανήμερα.