Κοινοποιησεις
 
Και βυθιζόμουν.
Όλο και περισσότερο
στο σκοτάδι.
Σε ένα σκοτάδι,
που ο εαυτός μου πάγωνε.
Πάγωνε για καιρό.
Καθώς έσταζε ασταμάτητα δάκρυα,
χωρίς καμία παύση.
Καμία λύπηση.
Με πονάει ο εαυτός μου.
Κι’ εσύ.
Για’ σένα,
έφταιγα πάντα.
Δε βλέπω.
Ποτέ δεν είδα τα πράγματα
με την κανονική τους πλευρά.
Κι ύστερα,
σκοτάδι.
Σκοτάδι που με τραβούσε μέσα του,
βαθιά
και πιο βαθιά.
Κι εγώ, για χρόνια στάσιμη.
Πάντοτε στάσιμη.
Πάντοτε στην άκρη.
Μήπως και με θυμηθείς.
Η φυγή σου,
είχε κάνει τον πιο δυνατό θόρυβο.
Όσο εγώ τραβιόμουν
μήπως και ξεφύγω απ’το σκοτάδι.