Κοινοποιησεις
 
 
Και να ξέρεις,
πως κάθε μέρα,
γίνομαι όλο και πιο απλή.
Κάθε βράδυ,
αγκαλιάζω τη θλίψη μου
κι’ ύστερα ξενυχτώ μαζί της.
Να ξέρεις,
πως αγαπώ τα πιο απλά πράγματα
όταν είμαι πλάι σου.
Όμως κάθε φορά που οι δυνάμεις μου
με εγκαταλείπουν,
νιώθω ξανά θλιμμένη.
Ξανά το ίδιο μόνη.
Και τα βγάζω πέρα,
μονάχα με τον εαυτό μου.
Να ξέρεις πως λυπάμαι,
για αυτές τις μέρες
που – δε ζω –
Και θέλω να ξέρεις κι’ άλλα πολλά.
Όπως αυτά, που σου γράφω,
στις πιο άδειες μέρες μου.
Να ξέρεις, πως κάθε μέρα
και κάθε νύχτα,
είμαι
το ίδιο απλή.
Το ίδιο θλιμμένη.
Το ίδιο μόνη.