Κοινοποιησεις
 
Έμαθα τον πόνο
όταν έκατσε δίπλα μου
αμίλητος.
Σα να μη με είδε ποτέ.
Έμαθα να μετρώ την απώλεια,
τη στιγμή που την βιώνω.
Όταν όλοι παραιτούνται
από την ζωή μου.
Έμαθα να σιωπώ,
γιατί οι κραυγές μου με τρομάζουν.
Έμαθα να ζω με σκέψεις
επίμονες.
Που με κάνουν να θέλω να χτυπώ
το κεφάλι μου
στον τοίχο.
Και να φοβάμαι
το σκοτάδι,
όταν με βρίσκει ανάσκελα το βράδυ
στο μονό εκείνο κρεβάτι.
Έμαθα να συγκρατώ τα ασήμαντα
στη μνήμη
που εύκολα χάνεται για πάντα.
Έμαθα πολλά.
Γιατί κάθε μέρα,
κάποιος φεύγει,
κάποιος λείπει.
 
Κάπως πρέπει κι εγώ
να ζωντανέψω τη μνήμη.