Κοινοποιησεις
 
Αγαπημένη μου γυναίκα, υπέφερα όσο έγραφα αυτά τα σονέτα,
μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη, η ευτυχία όμως που νιώθω
τώρα που σ τα προσφέρω είναι τεράστια σαν μια σαβάνα.
Εγώ, όμως, με μεγάλη ταπεινοφροσύνη έφτιαξα τούτα εδώ τα σονέτα
από ξύλο: τους έδωσα τον ήχο αυτής της στέρεης,
αγνής ύλης και με αυτόν τον τρόπο πρέπει να φθάσουν
στα αφτιά σου.
Περπατώντας μέσα από δάση ή σε παραλίες, δίπλα σε
κρυμμένες λίμνες, εσύ κι εγώ έχουμε κατά καιρούς μαζέψει κομμάτια
από φλοιούς δένδρων, κομμάτια ξύλου που έχουν υποστεί τις μεταβολές
του νερού και του καιρού.
Πήρα αυτά τα μαλακά λείψανα και χρησιμοποίησα το τσεκούρι, τη
ματσέτα και το σουγιά και έκοψα δεκατέσσερις σανίδες για το
καθένα, για να χτίσω μικρά ξύλινα σπιτάκια,
ώστε τα μάτια σου που λατρεύω και τους τραγουδάω να
μπορέσουν να κατοικήσουν μέσα τους…

(Οκτώβριος 1959)