Κοινοποιησεις

“Χωρίς δισταγμό. Συγκρίσεις. Οφειλές. Ανταλλαγές. Ενοχικά χρωστούμενα.
Έτσι τη θέλω τη ζωή. Αδάμαστη. Να τη λατρεύω, να τη ρουφάω.
Κι όχι να την ευγνωμονώ γιατί σε άλλους δόθηκε λειψή
ή τους πήρε στο κυνήγι.
Χωρίς social promo επικλήσεων του καταδικασμένου,
του αδύναμου, του αδικημένου.
Να τη γουστάρω κι αυτήν και τα ‘γαμώ τα λάθη’ μου
.
Κι όπως ποτέ δεν πίστεψα σε ομορφότερη εικόνα
από τη γυναικεία γύμνια, από δύο ξεσκέπαστα λυγισμένα πόδια,
έτσι να’ναι.
Ρίγος και κάλεσμα.
Σαν εκείνο.
Ίσως της στιγμής που η ανάσα φτάνει να αγγίξει
τον αστράγαλο της.”
(C.)

Στιγμή = πάντα = άπειρο.
 
Ίχνη, βαδίσματα σε προσδοκίες ένωσης, σε ξεχειλίσματα
κι ανταμοιβές από αγγίγματα. μια αέναη βόλτα στον κόσμο.
Και κάθε μυρωδιά να διαβρώνει τις παλιές.
Και κάθε φωνή να χαράζει αλησμόνητες ρυτίδες.
Και κάθε γεύση, αξεπέραστη.
Και κάθε εικόνα να μεγεθύνει το μικρόκοσμό μου.
 
Φτάνεις στο γόνατό της.
Κι η ζωή να’ναι καθρέφτης μιας ίδιας αναστάτωσης.
Ελεύθερης από επιβολές, κατευθύνσεις, όρια κι αναμονή.
ΦΙΛΙ κι αφηγήσεις.
Όπως ένα κορμί, μαγνήτης στο άγνωστο, σε εκλάμψεις πύρινες,
στο αιωρούμαι, στο χάνομαι.
Κι όπως γλιστράς σε εκείνα τα πόδια ανάμεσα,
κι ό,τι μέσα σου πάλλεται να κορυφωθεί ανάρμοστα,
έτσι να είναι η ζωή. Να ξεχυθεί, έτοιμη.
 
Κι έτσι να αρχίζουν όλα. Με δύο ρήματα.