Κοινοποιησεις

Όσο και αν προσπαθήσεις να ξεφύγεις από την “κληρονομιά” σου πάντα θα υπάρχουν κατάλοιπα από την παιδική σου ηλικία που σαν κατάρες θα στοιχειώνουν τη ζωή σου.

Μια από τις δικές μου κατάρες είναι να φυλάω αναμνηστικά που οι μόνες αιτίες για να τα βγάλω από την κούτα τους είναι μια μετακόμιση ή ο τρύπιος θερμοσίφωνας.
Τα φυλάω λες και τρέφουν κάποιο κατοχικό σύνδρομο.

Ποτισμένα χρωμοσώματα.

Στην τελευταία μετακόμιση κράτησα μια κούτα εκτός παταριού με σκοπό να ξεσκαρτάρω το παρελθόν μου.
Τέσσερις μήνες μετά και δεν την είχα ακουμπήσει αφού ξέρω πως κάθε φορά που την ανοίγω περνάνε ώρες ατελείωτες χαζεύοντας το χθες μέχρι να φτάσω σε εκείνες τις στιγμές που κρύβω στον πάτο και να σταματήσω.
Κάθε φορά ένα μικρό ταξίδι με χαμόγελα και βουρκωμένα μάτια χωρίς να καταφέρω να πετάξω έστω κι ένα συνδετήρα.

Χάρτες πόλεων και μετρό, σουβέρ από μπιραρίες, φωτογραφίες και γράμματα.
Ένας αχταρμάς αναμνήσεων. Ψηφιδωτό δακρύων.
Πάντα όμως στο τέλος η ίδια κατάληξη, το πατάρι.

Τέσσερις μήνες και μια μέρα.
Κυριακή μεσημέρι στην πλατεία Βαρνάβα, φιλοσοφία του καφέ.

-Ρε συ Γιώργο, δε μπορώ με τίποτα να ξεφορτωθώ εκείνη την κούτα με τα αναμνηστικά.

-Και γιατί να το κάνεις; 
Στα εξήντα μας θα τα βλέπουμε και θα γελάμε.

-Ναι, θα παίζουμε ΥΠΕΡΑΤΟΥ με τις αναμνήσεις.

Κάρτα: Ομαδική φωτογραφία εκδρομής λυκείου

Νοσταλγία: 12
Ένταση Συναισθήματος: 7
Επιθυμία Επανάληψης: 5
Συγκίνηση: 9
Συχνότητα θύμησης: 2
Χαμόγελο/Δάκρυ: 3

Κάρτα: Γράμμα ερωτικής εξομολόγησης

Νοσταλγία: 6
Ένταση Συναισθήματος: 10
Επιθυμία Επανάληψης: 4
Συγκίνηση: 4
Συχνότητα θύμησης: 5
Χαμόγελο/Δάκρυ: 11

Μετά με βύθισε στις σκέψεις.

-Και ποια ανάμνηση θα είναι το Υπερατού σου;

 Ξέρετε, από παιδί δε με ένοιαζε τόσο αν θα χάσω ή θα κερδίσω στα παιχνίδια που παίζαμε.
Το μόνο που δεν άντεχα, ήταν εκείνες οι ζαριές στο φιδάκι που σου έλεγαν γύρισε πίσω δέκα τετράγωνα ή εκείνες οι εντολές στα επιτραπέζια παιχνίδια για να μαζέψεις όλες τις περιττές κάρτες πάνω σου, άντε πάλι από την αρχή.
Άλλη μια κατάρα από την παιδική μου ηλικία, το πισωγύρισμα.

Δεν ήταν λοιπόν δύσκολο ν’ απαντήσω.

Στην πόρτα του σπιτιού μου ένα σημείωμα, μια έκπληξη αντάμωσης.

Είναι εκείνη η ανάμνηση που με προστάζει κάθε φορά “Κοίτα Πίσω Σου”.
Τιμωρία αποτελεί  αφού σε βαθμό μαζοχιστικό, κοιτάζω πίσω και φέρνω στο νου όλες τις άλλες αναμνήσεις ξανά από την αρχή.
Στο παρελθόν κολλημένος χωρίς να μπορώ να κάνω βήμα μπρος.
Είναι η ανάμνηση στον πάτο της κούτας που εύχεσαι να χτυπήσει το τηλέφωνο πριν φτάσεις εκεί.
Υπερνικά σχεδόν σε κάθε κατηγορία όλες τις άλλες, καθαρό εικοσάρι στη συγκίνηση, στο δάκρυ και στην ένταση.
Μηδαμινή όμως επιθυμία επανάληψης.

Τέσσερις μήνες, μια μέρα και ένας καφέ αργότερα.

Καμία διάθεση να πετάξω οτιδήποτε.
Δεν είναι πως δε μπορώ αλλά γιατί τελικά πάντα θα κουβαλάμε τις στιγμές μας στο πατάρι του μυαλού μας.
Πάντα θα είναι εκεί να μας στοιχειώνουν ή να μας ξεστραβώνουν αποφεύγοντας μελλοντικές κακοτοπιές.

Το μόνο, να κάνω λίγο χώρο για αυτά που είναι να έρθουν, για αυτά που δε νoιώσαμε ακόμα.

Προηγούμενο άρθροΖούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε!
Επόμενο άρθροΟι Λέξεις | Jean-Paul Sartre
ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΕΝΟΣ
Γεννήθηκα και συνεχίζω να γεννιέμαι κάθε χρόνο στην πόλη της Αθήνας ανακαλύπτοντας στενάκια αχαρτογράφητα. Στα νέα Της στέκια ξαναβαφτίζομαι σε τζιν σκέτο και μεταλαμβάνω με χύμα ούζο και μεζέδες με μπούκοβο. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακόμα ασχολούμαι με αριθμούς αφού τα βράδια συνεχίζω να μετρώ τα αστέρια. Μεγαλώνοτας με τα παραμύθια του παππού μου και με καραμέλες μανταρίνι και βούτυρο που μου έδινε κρυφά δεν επέλεξα αλλά έγινα ονειροπόλος. Θεωρώ τελικά πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια καλή ιστορία να σου διηγηθούν αρκεί να είσαι πρόθυμος να ακούσεις.