Κοινοποιησεις

Θα σας απασχολήσω τώρα, παιδιά, με θέμα του κλάδου μου, οπότε όποιος-α χέστηκε για το ωράριο των εκπαιδευτικών, ας μην διαβάσει παρακάτω.
Το υπουργείο, παιδιά, θεσπίζει το 30ωρο ωράριο για τους εκπαιδευτικούς.
Θα μου πείτε, και τι έγινε;
Άλλοι και άλλες δουλεύουν σαράντα και πενήντα ώρες την εβδομάδα.
Σωστά θα σκεφτείτε, αλλά προσέξτε: κι εμείς δεν δουλεύουμε λιγότερο.
Θα σας περιγράψω μία τυπική εβδομάδα μίας Μαίρης Παναγιωταρά στο σχολείο, της οποίας το ωράριο είναι αυτή τη στιγμή 23 ώρες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (το ανώτερο δηλαδή, αυτό που έχω εγώ ως πρωτοδιόριστη).
Έχω λοιπόν καθαρό μάθημα 23 ώρες την εβδομάδα.
Φέτος είμαι τυχερή και δουλεύω μόνο σ’ ένα σχολείο 21 ώρες και κάνω 2 ώρες συμπλήρωση ωραρίου στο δημόσιο ΙΕΚ της περιοχής μου.
Και λέω είμαι τυχερή γιατί για να συμπληρώσουν κάποιοι κλάδοι, όπως ο δικός μου, β’ ξένη γλώσσα, ωράριο, χρειάζεται να μετακινούμαστε σε πολλά σχολεία, έχω δουλέψει μέχρι και σε πέντε μία χρονιά, και οι ώρες της μετακίνησης δεν συνυπολογίζονται στο ωράριο, εννοείται, αυτό, παιδιά, ε;
Για να καταλάβετε, υπήρχε μέρα που τελείωνα μάθημα την πέμπτη ώρα σ’ ένα γυμνάσιο και την ώρα του διαλείμματος έπρεπε να οδηγήσω 15 χιλιόμετρα για να πάω να κάνω έκτη και έβδομη σ’ ένα λύκειο.
Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό..
Οι 23 αυτές ώρες είναι, όπως σας είπα, οι καθαρές ώρες μαθήματος, αυτές που είμαι στην τάξη, δηλαδή.
Στις ώρες αυτές παρεμβάλλεται κάνα κενό, κατά το οποίο κάνω συνήθως δουλειές του σχολείου.
Περνάω απουσίες στο ηλεκτρονικό σύστημα του υπουργείου, ετοιμάζω ενημερωτικά σημειώματα προς τους γονείς, παίρνω τηλέφωνα γονείς, έρχονται γονείς και με βρίσκουν για να μιλήσουμε για τα παιδιά τους, δικαιολογώ απουσίες, περνάω βαθμούς στις καρτέλες των παιδιών, κάνω αντιπαραβολές στοιχείων, διαβάζω και υπογράφω πρακτικά, διαβάζω εγκυκλίους, βγάζω φωτοτυπίες, θέλω έναν καφέ από απέναντι αλλά πρέπει να το συνδυάσω με το βιβλιοπωλείο για να πάω και για μπλιμπλίκια για το συρραπτικό, θέλει καλό τάϊμινγκ γιατί αλλιώς θα χτυπήσει το κουδούνι για μέσα και κάτι δεν θα έχω προλάβει.
Δύο φορές την εβδομάδα έχω και εφημερία, που σημαίνει ότι βγαίνω από την τάξη, δεν κάνω διάλειμμα αλλά προσέχω τα παιδιά στο προαύλιο και ξαναμπαίνω κατευθείαν για μάθημα. Είναι οι μέρες που ανάθεμα αν με πιάσει κατούρημα, δεν προλαβαίνω!!
Τώρα έχω αναλάβει με μία καλή μου συναδέλφισσα ν’ ανεβάσουμε κι ένα θεατρικό, οπότε, επινοούμε χρόνο για πρόβες και όταν λέμε επινοούμε το εννοώ, διχοτομούμαστε και κινούμαστε σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Συγχρόνως, θα συνοδεύσω παιδιά σε εκδρομή με διανυκτερεύσεις μακριά από τα σπίτια τους και θέλω να σκεφτείτε πολύ καλά εάν θα το κάνατε ελαφρά τη καρδία αυτό, να πάρετε, δηλαδή, μία ομάδα εφήβων, με ό,τι συνεπάγεται η ηλικία τους, σε μία άλλη πόλη, έχοντας την ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί.
Έρχονται και με βρίσκουν μανάδες στο σχολείο με δάκρυα στα μάτια από την αγωνία και τον φόβο και θέλω να τους πω να μην μού το κάνουν αυτό, ξέρω, θα κλατάρω από το βάρος και θα τα πάνε μόνες τους εκδρομή, αλλά παραμένω ψύχραιμη και τις διαβεβαιώνω ότι όλα θα πάνε καλά, ενώ η καρδιά μου τρέμει.
Η εργασιακή μου μέρα συνεχίζει στο σπίτι.
Αν δεν έχω να διορθώσω τεστ, διαγωνίσματα, εκθέσεις, εργασίες, θα έχω να ετοιμάσω διαγωνίσματα κι εργασίες ή απλά το μάθημα της επόμενης μέρας ή να αγχωθώ για τους βαθμούς των παιδιών, να φτιάχνω κλίμακες και να τα κοιτάζω όλα αυτά μέχρι να χάσουν το σημειολογικό τους περιεχόμενο και να γίνουν απλές κουκίδες στο χαρτί.
Συν όλο το “κάψιμο” που συνεπάγεται αυτή η δουλειά, που είτε είμαι στο σχολείο είτε είμαι στο σπίτι, τη φέρνω και την ξαναφέρνω στο κεφάλι και μετράω διαρκώς το μπόϊ μου γιατί αντιλαμβάνομαι το μέγεθος της ευθύνης μου: Είπα πολλά; Είπα λίγα; Αδίκησα; Πρόσβαλα; Με κατάλαβαν; Ήμουν επαρκής; Το στεναχώρησα; Βρήκα ισορροπία; Ξεπέταξα τίποτα; Παράβλεψα κάτι; Είπα βλακεία;
Είναι βεβαίως μία δουλειά, δεν λέω ότι κάνω λειτούργημα, δεν μου αρέσει ο όρος, δουλειά κάνω και πληρώνομαι, αλλά καταλαβαίνετε και καταλαβαίνω ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και μη σας φέρει η τύχη, -η ατυχία δηλαδή-, να βγείτε έξω με παρέα εκπαιδευτικών, είμαστε σχεδόν ανίκανοι και ανίκανες να μιλήσουμε για κάτι άλλο, σχεδόν κοινωνικά δυσλειτουργικά πλάσματα, όταν είμαστε σε αγέλη.
Συχνά ακούω ότι οι εκπαιδευτικοί κάθονται τρεις μήνες το καλοκαίρι (δύο, βέβαια, μας μπερδεύουν με τα παιδιά), συν δύο δεκαπενθήμερα το χρόνο και διάσπαρτες αργίες.
Αυτό είναι αλήθεια.
Αλλά, σας διαβεβαιώ και το υπογράφω και με τα δύο χέρια, παρόλο που με το αριστερό δεν θα καταλάβετε την υπογραφή μου, είναι σχεδόν άχρηστο αυτό το χέρι, ότι αν δεν είχαμε τις διακοπές που έχουμε, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τη δουλειά που κάνουμε.
Θα καιγόμασταν μέσα σε τρία με πέντε χρόνια.
Θα ήμασταν σαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου. Εντελώς αναλώσιμα. Εντελώς «πράγματα».
Και φυσικά δεν θ’ ανοίξω κουβέντα για τους μισθούς μας, με μία πρόχειρη αναζήτηση στο ίντερνετ, θα δείτε πόσα παίρνουμε, ούτε θα σας πω τι πρέπει να καλύπτουμε με αυτά τα λεφτά, δουλεύοντας χρόνια από πόλη σε πόλη, με μετακινήσεις, μετακομίσεις, εγγυήσεις σπιτιών, επισκευές και τριπλοπληρωμένα γκαζάκια, τοστιέρες, καφετιέρες, κατσαρόλες και αμάξια που αγκομαχούν από τα χιλιόμετρα και τις επισκευές και κόντρα επισκευές.
Τα έχω ξαναπεί και θα τα ξαναπώ άλλη φορά.
Ούτε για το διαρκές ψυχολογικό σοκ να μην έχουμε συνέχεια στη ζωή μας θα σας πω εδώ, θα το κρατήσω σε ελαφρύ ύφος το κειμενάκι, τραγωδίες θα σας γράψω άλλη μέρα.
Επομένως, επανέρχομαι, όποτε ακούτε για αύξηση ωραρίου των εκπαιδευτικών, θα πρέπει να σας μυρίζει ανθρώπινο κρέας.
Το δικό μας. Αλλά και των παιδιών σας.
Γιατί άμα πάρουμε φωτιά εμείς, με την κακή έννοια, θα καεί και το σχολείο και τα παιδιά σας. Τα παιδιά μου, δηλαδή.
Το ένα μου, αυτό που γέννησα, αλλά και η Φρόσω μου, η Μαργαρίτα μου, ο Κώστας μου, ο Δημήτρης μου, ο Κωνσταντίνος μου, ο Χαράλαμπός μου, η Χριστίνα μου, η Ηραία μου, ο Αντρέας μου, η Σπυριδούλα μου, η Νεφέλη μου, όλα μου τα καμάρια που δεν θα σας τα πω όλα, είναι κοντά στα εκατόν πενήντα φέτος, αλλά αν υποθέσουμε ότι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσές μου το στηρίζουμε όλο αυτό το πράγμα που λέγεται δημόσιο σχολείο, και σας διαβεβαιώ, κανείς και καμμία άλλος-η δεν το στηρίζει και δεν το πιστεύει όπως όσοι και όσες μπαίνουμε σε τάξεις, πρέπει να είμαστε κάπως όρθιοι και όρθιες στα πόδια μας, αλλιώς θα πέσει και θα μας πλακώσει.
Οπότε, ας βάλει την αύξηση ωραρίου το υπουργείο εκεί που ξέρει και ας σταματήσει να κάνει τσάμπα πολιτική στις πλάτες μας.
Θα κλείσω όπως κλείνω πάντα όταν ασχολούμαι με τα του κλάδου:
Το δημόσιο σχολείο θέλει μόνιμους και μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών, οτιδήποτε άλλο του “βρίσκεται” του υπουργείου σε μεταρρύθμιση, είναι για να κοιμίζει την κοινωνία και να ξυπνάει τον κοινωνικό αυτοματισμό..