Κοινοποιησεις

Η Νιγηρία ήταν μια χώρα που ποτέ δεν μου κινούσε την επιθυμία να επισκεφθώ. Όταν τελικά βρέθηκα εκεί, ήταν ο πιο δύσκολος χρόνος της ζωής μου τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Στη Νιγηρία κατέρρευσε ότι είχε απομείνει από την προσωπική μου ζωή και πέρασα τους τελευταίους έξι μήνες στη χώρα άρρωστη από ένα σπάνιο στέλεχος τυφοειδούς πυρετού που κάλυπτε την ελονοσία που ήδη είχα και η οποία άργησε να διαγνωστεί. Ίσως το ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά, είμαι ακόμα ζωντανή, είναι απλά τύχη. Εγώ δεν πέθανα όπως οι άλλοι, τόσο απλό.

Εκεί λοιπόν, στη ΒΑ Νιγηρία, έζησα στη γη που γέννησε και έθρεψε τη Μπόκο Χαραμ. Είδα την απελπισία των ανθρώπων  αλλά και τη δύναμη τους να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα τους όταν όλα γύρω τους ήταν νεκρά και καμένα. Ναι η κόλαση είναι σε πολλά μέρη πάνω στη γη και ο διάβολος είναι ανάμεσα μας. Σίγουρα είναι και εκεί στις άνυδρες κακοτράχαλες στέπες της ΒΑ Νιγηρίας.

Από το 2009 που η Μπόκο Χαράμ ξεκίνησε τις επιθέσεις της στη ΒΑ Νιγηρία, πάνω από 20,000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, χιλιάδες γυναίκες και παιδιά έχουν απαχθεί είτε για να γίνουν ανήλικοι στρατιώτες και «νύφες» είτε για να γίνουν παιδιά-βομβιστές. Κοντά δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους για να ξεφύγουν από τις επιθέσεις. Οι ισλαμιστές δεν σκοτώνουν μόνο χριστιανούς. Δολοφονούν ανεξαιρέτως, καίνε τζαμιά και εκκλησίες, βανδαλίζουν σχολεία και νοσοκομεία, κλέβουν τις σοδειές και καίνε τα χωράφια. Δολοφονούν στοχευμένα μουσουλμάνους κληρικούς που έχουν μιλήσει εναντίον τους. Σε όποιο χωριό επιτεθούν κόβουν το λαιμό αντρών και αγοριών και απαγάγουν τις ανύπαντρες γυναίκες. Ο αριθμός τους υπολογίζεται σε 20,000 περίπου αν και κανείς δεν ξέρει ακριβώς τη δύναμη τους. Όπως και κανείς δεν ξέρει τη χρηματοδότηση τους. Αν και κατά καιρούς έχει ειπωθεί ότι συνδέονται με παρακλάδια της Αλ Καιντα και του Αλ Σαμπάμπ ή ακόμα και με νιγηριανούς πολιτικούς, ο κύριος όγκος των χρημάτων τους προέρχεται από λύτρα απαγωγών και ληστείες.

Όπως συμβαίνει σε κάθε διαμάχη, τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Η Μπόκο Χαράμ δεν γεννήθηκε σε πολιτικό κενό. Είναι και αυτή απόγονος της αποικιοκρατίας και της πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε» των Άγγλων, όταν αποφάσισαν ότι θ’ αναπτύξουν το νότο εις βάρος του μουσουλμανικού βορά. Όσο οι Άγγλοι «δημιουργούσαν» μια πλούσια ντόπια ελίτ στο Νότο που θα μπορούσε να τους «αντικαταστήσει» επάξια όταν θα έφευγαν από τη χώρα, τόσο ο βοράς έπεφτε στα χέρια των φανατικών. Κάθε τι που θύμιζε τη δύση, το σχολείο, τους γιατρούς, τους νόμους, συνδέθηκε με την διεφθαρμένη αποικιοκρατία που τόσο είχε παραγκωνίσει τους μουσουλμάνους του Βορά.
Ήταν θέμα χρόνου το πότε θα έρθει ο επόμενος «σωτήρας» των μουσουλμάνων…


Η Αγορά των βοοειδών στη ΒΑ Νιγηρία είναι η μεγαλύτερη της Δυτικής Αφρικής και ο κύριος τρόπος επιβίωσης των νομαδικών φυλών του βορά. Η αγορά έχει μόνο μια είσοδο και έξοδο και συχνά οι άντρες της Μπόκο Χαράμ στήνουν ενέδρες κλέβοντας τα ζώα και σκοτώνοντας τους εμπόρους.
Όμως η αγορά συνεχίζει να λειτουργεί.


Η 12χρονη Mercy, κρατάει μια τσίγκινη λεκάνη για τη διανομή σπόρων. Ζει μόνη της σ’ ένα καταυλισμό. Δεν ξέρει πόσο θα κάτσει εκεί και που είναι η οικογένεια της.

Η Joyce αστειεύεται με τον γιό της που της τραβάει το κινητό τηλέφωνο. Και οι δύο έχουν βρει καταφύγιο σ’ ένα σπίτι στην πόλη Γιόλα. Σύντομα όμως πρέπει να φύγουν γιατί δεν μπορούν να πληρώνουν ενοίκιο. Η Joyce δεν έχει πουθενά να πάει και φοβάται ότι θα μείνει στο δρόμο.

Οι γυναίκες αυτές, είχαν απαχθεί από τους τζιχαντιστές. Η Μάριαμ ήταν έγκυος  όταν την βρήκε ο νιγηριανός στρατός. Έκτοτε, αρνείται να πει ποιός είναι ο πατέρας του παιδιού.

Το να μαγειρεύεις σε υπαίθριους χώρους, είναι πολύ διαδεδομένο στις πόλεις της Βόρειας Νιγηρίας.

Μια επιγραφή στα αραβικά, έγραφε στο τοίχο: «Καλωσήρθες στην κόλαση». Η πόρτα οδηγεί σε ένα αυτοσχέδιο χωριό προσφύγων κι εκτοπισμένων.

Ο κεντρικός δρόμος του «χωριού»

Στο χωριό κατοικούν μόνο γυναίκες και παιδιά- για να επιβιώσουν πουλάνε φαγητό ή πλένουν ρούχα

Οι γυναίκες ανήκουν στη φυλή Κανούρι. Είναι διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Νιγηριανούς, γιατί μιλάνε αραβικά ενώ έχουν ίσια μαλλιά τα οποία καλύπτουν πλέκοντας. Οι Κανούρι, υφίστανται βάναυσους διωγμούς καθώς τα περισσότερα μέλη της Μπόκο Χαράμ είναι από τη φυλή τους.

Ο Τζέϊμς, ονειρεύεται να γίνει ποδοσφαιριστής. Για την ώρα παίζει ποδόσφαιρο σ’ έναν καταυλισμό. Για τρία χρόνια ήταν ανήλικος μαχητής της Μπόκο Χαράμ μέχρι που τον ελευθέρωσε ο στρατός. Συχνά έχει ακόμα εφιάλτες από όσα έζησε κι έκανε αυτά τα 3 χρόνια.

Ώρα προσευχής.

Η Τζούντιθ δε μιλάει. Έχει πέσει θύμα κακοποίησης, τόσο στα χέρια των τζιχαντιστών όσο και των νιγηριανών στρατιωτών.

Ξυρίζοντας τα μαλλιά των παιδιών πριν την προσευχή.

Πίνοντας λίγο νερο…

Οι γυναίκες ψάχνουν για ρούχα από τις δωρεές των οργανώσεων.

Οι γυναίκες προσπαθούν να περάσουν μπροστά για να πάρουν φαγητό.  Όλες έχουν έρθει από τα χαράματα, αλλά το φαγητό δεν έφτασε για όλες.

Η Blessing δε μπορεί να περιμένει στην ουρά για να πάρει φαγητό. Έχει περπατήσει 5 ώρες για να έρθει στην εκκλησία όμως η αναμονή ήταν ήδη τεράστια. Λίγη ώρα αργότερα γέννησε στο δρόμο για την επιστροφή στο σπίτι της.