Κοινοποιησεις

Η φωτιά καίει’ αυτός είναι ο πρώτος νόμος.
Όταν ένας άνεμος τη φυσήξει οι φλόγες της

μεταφέρονται μακρύτερα. Η ομιλία
φυσάει τις φλόγες. Το έχουν καταφέρει

ώστε το να γράφεις να είναι
φωτιά και όχι μόνο του αίματος.

Η γραφή δεν είναι τίποτα, να είσαι
σε θέση να γράφεις (να που

σε οδηγούν) είναι τα εννέα δέκατα
της δυσκολίας: εκμαύλιση

ή δυνατά μπράτσα. Η γραφή
θα ‘πρεπε να ‘ναι ανακούφιση,

ανακούφιση απ’ τις συνθήκες
οι οποίες καθώς προχωράμε γινόμαστε – μια φωτιά,

μια καταστροφική φωτιά. Γιατί η γραφή
είναι επίσης μια επίθεση και τρόποι πρέπει

να βρεθούν να την καταπνίξουν- στη ρίζα της
αν είναι δυνατόν. Για να γράφεις

λοιπόν, τα εννέα δέκατα του προβλήματος
είναι να ζεις. Το διακρίνουν

όχι μέσω της νόησης μα
μέσω της ημι-νόησης (να θέλουν να είναι

τυφλοί σαν πρόφαση για να
που, Είμαστε τόσο περήφανοι για σένα!

Υπέροχο χάρισμα! Πως βρίσκεις
τον χρόνο να γράφεις μέσα στην

πολυάσχολη ζωή σου; Πρέπει να ‘ναι
σπουδαίο πράγμα να έχεις τέτοιο χόμπι.

Μα ήσουν ανέκαθεν ένα μυστήριο
αγόρι. η μητέρα σου τι γίνεται;)

– η μανία του κυκλώνα, η φωτιά,
ο μέγας κατακλυσμός και στο τέλος
το κόστος-

Ο πατέρας σου ήταν τόσο καλός άνθρωπος.
Τον θυμάμαι καλά.

Η, προς θεού, δόκτορα, πιστεύω πως όλα παν καλά
μα ετούτο τι διάολο σημαίνει;
.
(Από την ανθολογία αμερικάνικης ποίησης του εικοστού αιώνα |
Εισαγωγή – επιλογή – μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς | Εκδόσεις: Ηριδανός)