Κοινοποιησεις

Αν ήμουν η Κάρι Μπράντσο, θα ζούσα στο Μανχάταν και Σάββατο πρωί θα φορούσα την τούλινή μου φούστα και τα τακούνια, θα περπατούσα περιχαρής ανάμεσα σε κίτρινα taxi και στον δρόμο για να συναντήσω τις φίλες μου και να πάρουμε αυγά για πρωινό, θα πεφτε ένας κούκλος επάνω μου, θα με χτυπούσε πολύ στη μύτη, σαν να μου ξερίζωνε το πρόσωπο, θα μου χαμογελούσε λίγο και θα με ρωτούσε: OMG, did I hurt you? Oh, I m so sorry…Όμως θα ήταν τόσο δυνατή η γνωριμία που θα ξεχνούσα τον πόνο, τις φίλες μου που με περιμένουν και θα καταλήγαμε να κάνουμε sex στο loft μου. Θ άρχιζε και θα τελείωνε φιλώντας την τραυματισμένη μύτη μου και θα ξεχνούσα ότι τελικά δεν είμαι η Κάρι Μπράντσο, αλλά η Ανθή και ζω στη Θεσσαλονίκη.

Ξενερώσατε ε;

Αν λοιπόν δε ζεις στο Μανχάταν ως Κάρι, το Σάββατο το πρωί φοράς τη φόρμα και την ξεχειλωμένη μπλούζα σου και δε πηγαίνεις για breakfast, αλλά στο Μασούτη για ψώνια. Κι εκεί που περπατάς και χαιρετάς στο δρόμο τον κυρ-Βαγγέλη τον φούρναρη πέφτει πάνω σου ένας τύπος και σου ξεριζώνει τη μύτη. Πόνος γέννας, ανυπόφορος, τι να σας λέω. Και φυσικά σου ζητάει και τα ρέστα ο ούγκανος: “Δε βλέπεις μπροστά σου”; Ενώ είδατε της Κάρι ε…Ευγενέστατος… Ενδιαφέρθηκε αν τη χτύπησε, συγγνώμη ζήτησε και την αποζημίωσε με τον τρόπο του, το παλικάρι…Ο δικός μου, μόνο που δε μ έδειρε από πάνω, να με αποτελειώσει.

Και στην τελική, πού να σε δω ρε φίλε, γράφω κι ένα μήνυμα στο messenger συγχρόνως…Κάπου ώπα δηλαδή.

Γυρίζω σπίτι, ο πόνος εξακολουθεί να είναι έντονος , πηγαίνω νοσοκομείο για ακτίνες. Κι όσο περιμένω τη σειρά μου, σκέφτομαι έναν άνδρα μόνο…τον Πέλκα…Τον ξέρετε ε; Ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ που χτύπησε στη μύτη και φοράει αυτή τη μαύρη μάσκα στο πρόσωπο. Κι άντε, να είσαι ο Πέλκας που μπαίνεις Τούμπα με τη μάσκα και σε αποθεώνουν φωνάζοντάς σε «Νίντζα»… Εγώ η έρμη, πού θα πάω με τη μαύρη τη μάσκα στον Εύοσμο, Θεέ μου; Πώς θα διδάσκω τον Passato Prossimo σοβαρή, χωρίς να γελάω;

Σας τα γράφω αυτά πίνοντας τον καφέ μου στο κυλικείο του νοσοκομείου και γνωρίζοντας πια πως θα «τη βγάλω» μόνο με παυσίπονα, χωρίς τη συγγνώμη του κούκλου, χωρίς τον κούκλο, χωρίς το loft και χωρίς τα φιλιά του στη μύτη μου. Όμως, δε βαριέσαι…Όσο περπατώ, ελπίζω.

Ανθή Πάνου