Κοινοποιησεις
 
Πάντα επέλεγα τα μεγάλα μαχαίρια.
Τις λεπίδες που γυάλιζαν, και τα πιο δυνατά χάπια.
Να πάω μια κι έξω στο διάβολο,
και να γυρίσω πίσω, ακόμη πιο σοφή.
Με τις λεπίδες στα χέρια,
τα χάπια στο λαιμό,
τα μαχαίρια στην πλάτη.
Με μνήμες απ’ τη ζωή μου όλη.
Αφετηρία-τέρμα, και πάλι πίσω.
Και πάλι, ακόμη πιο πίσω.
Πέφτω.
Μα δε φτάνω ποτέ στο έδαφος.
Αιωρούμαι στο χώρο.
Όπως τα κομμάτια σκόνης που θες να ξετινάξεις.
Ζωή, με ΤΑΦ κεφαλαίο, όπως έχει το κάθε τέλος.
Κι η Ελπίδα.
Μια όμορφη, δελεαστική πόρνη.
Με σάπια, όμως, δόντια,
ιδρωμένο κορμί,
μακριά νύχια,
άσχημη μυρωδιά θανάτου.
Και το τέλος.
Το τέλος το θέλω θλιβερό.
Μακάβριο.
Ρομαντικό.
Με την Ελπίδα να ρίχνει την τελευταία χούφτα χώμα.
Ναι.
Αυτό να’ ναι το τέλος μου.