Κοινοποιησεις
Συνειδητά επιλέγω να μη φορώ ακουστικά στα μέσα.
Θες τα γονίδιά μου από το χωριό ν’ ακούω ψαχουλευτά τους γύρω, θες
η αποτυχημένη απόπειρα σταρχιδιστή να τους γράψω όλους στα παλιά μου τραγούδια.
Θες η εκπτωτική μου ανία να ψοφά για λίγη ξένη δράση αντίδραση.
Θες το περίεργο κεφάλι μου που δε λέει να ησυχάσει, θες εκείνη η ηλικιωμένη προχθές
στο αναπηρικό καρότσι που για χατίρι της άνοιξαν αίφνης οι πόρτες του μετρό
(λες τελικά να αισθάνονται οι θύρες;) στρέφοντας όλη μου την προσοχή σ’ αυτό
το σύγχρονο χωρίς ψάρια θαύμα, θες ό,τι θες, αλλά
αν είμαι κάπου εκεί δίπλα σου
εγώ
εσένα
θα σε ρουφήξω.