Κοινοποιησεις

της Εύας Καραδημήτρη

Μα εγώ…απ’όλα τα ποτάμια του κόσμου θα διάλεγα και πάλι το δικό μου…
Πότε νωχελικό και πότε εκρηκτικό..πάντα με ξάφνιαζε με το τρόπο που υποδεχόταν τους περαστικούς.
Πιά.. γνωρίζει πότε ένας ταξιδευτής έρχεται απλά για να φύγει και πότε ένας διαβάτης θέλει να χτίσει το σπιτικό του, στις όχθες του…
Στις όχθες, που έκλαψα, γέλασα, μετάνιωσα, αγάπησα και μίσησα.
Εκεί που κατηγόρησα και κατηγορήθηκα,εκεί που συγχώρησα και συγχωρέθηκα.. εκεί!
Στο δικό μου ποτάμι… μεγάλωσα κι έζησα τα χρόνια μου με ασφάλεια…κι άν κινδύνευα ήξερα πως εκεί προστατεύομαι, στα άλλα ήταν απλά χάσιμο χρόνου!
Ένα ατελείωτο παίδεμα,μια επαναλαμβανόμενη ιστορία χωρίς θετική έκβαση.
Πάσχιζα να αποδείξω το αντίθετο,ακόμη κι όταν ξεσπούσαν γερές καταιγίδες κι εγώ βρισκόμουν μόνη,ξένη στα ξένα ποτάμια που κάποτε νόμιζα οικεία.
Μα, όταν οι ασταμάτητες βροχές υπερχειλίζουν τα ξένα ποτάμια, εκείνα… σκορπάνε δεξιά κι αριστερά τα νερά που περισσεύουν…δεν ήθελα να περισσεύω κι εγώ…!
Μα…στο δικό μου ποτάμι, μένω πάντα εκεί… στο κέντρο! ούτε από δω…ούτε από κει!
Έχω ακόμη και μιά ξύλινη κιβωτό και κρύβομαι μέσα της, μέχρι να κοπάσει η κακοκαιρία..
Δεν είμαι μόνη μου εκει μέσα…μαζεμένα ιδιαίτερα πλάσματα με συντροφεύουν,τα αγαπώ και με αγαπούν κι αυτά.. έτσι.. χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο!
Η αγάπη ευδοκιμεί όταν δεν υπάρχουν συμφέροντα.
Τα έχω διαλέξει προσεχτικά, ένα -ένα..!
Το καθένα έχει ιδιαίτερη θέση στη κιβωτό μου…στη δική μου καρδιά!
Μόνο εκεί τελικά ανήκω… στη ταπεινή,πλούσια ομορφιά του δικού μου βασιλείου…στο δικό μου ποτάμι!
Καλοδέχομαι τους διαβάτες με χαρά…μα δε δέχομαι να κουβαλάω τα δικά τους φορτία,ούτε να τα παρατάνε όπου βρουν.
Μ’ αρέσει να βοηθώ αυτούς που χτίζουν ένα σπίτι με υγιή, λευκά βότσαλα δίπλα στις όχθες μου,γιατί ξέρω οτι αυτοί θέλουν να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι.. στο ποτάμι μου!
Κι αν είμαι βρεγμένη μέχρι τα μπούνια,χαίρομαι γιατι έχω περάσει στην αντίπερα όχθη προ πολλού,όταν κάποιοι άλλοι συνταξιδιώτες, δε ξέρουν καν κολύμπι…

Κι όμως..υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που κοιτάμε, μα δε βλέπουμε…,τα σημάδια είναι ολόγυρα μας κι εμείς ακούμε μόνο αυτά που θέλουμε και έχουμε ανάγκη…
Στιγμές που νοιώθουμε μόνοι όταν όλος ο κόσμος είναι γύρω μας και καμμία πράξη ή αίσθημα δε μας αγγίζει.
Άλλοτε, νοιώθεις ότι οι λέξεις έχουν εγκλωβιστεί στο στόμα σου και για κάποιο λόγο ντρέπονται να βγούνε έξω, ασφυκτιούν όμως και κάνουν επανάσταση.
Λες όσα δε τόλμησες ποτέ κι εκεί γίνεσαι κυρίαρχος του εαυτού σου.
Μόνο τότε αντλείς δύναμη απο μέσα σου,όταν βρείς το θάρρος να τα βάλεις με τον πολύτιμο εαυτό σου…ακόμα κι αν μόνο αυτός, σου έχει απομείνει!
Το μυστικό είναι να μάθουμε να ακούμε αυτή την εσωτερική φωνούλα που κάθε τόσο μας ψιθυρίζει και μας λέει μόνο την αλήθεια…
Δεν έχει σημασία πόσο χρόνο θα σου πάρει… απο μια μέρα μέχρι μια ζωή…,το σημαντικό είναι οτι τα κατάφερες να γίνεις γνώστης της εσωτερικής σου αλήθειας.
Μιας αλήθειας που εξ’αρχής γνώριζες!
Μα, ο εαυτός σου μπορεί να γίνει σύμμαχος σου ή αν το θελήσεις ακόμα κι εχθρός σου που μια ζωή θα μάχεται εναντίον σου.
Μα η ζωή ανθρωπέ μου, δεν περιμένει κανέναν,κυλάει μόνη της,όπως τα ποτάμια μας…
Εμείς.. ακολουθούμε το παρόν,το μέλλον, ποτέ όμως το παρελθόν,εκείνο είναι το μόνο που σε γεμίζει ρύπους, να το θυμάσαι, μα όχι να το νοσταλγείς!
Όσο για το μυαλό…είναι ο πιο δυνατός αντίπαλος, σε φέρνει πάντα εκεί που θέλει,μα η καρδιά κινεί τα νήματα…αυτή ορίζει και καθοδηγεί, αιώνιοι αντίπαλοι!
Και κει στη μέση, υπάρχει και κάτι ακόμη…κάτι που ξεκινά και λήγει αυτό τον αγώνα…κάτι ξεχωριστό στον καθένα!
Όταν λοιπόν, στο ποτάμι σου θα κυλάει ένα χάρτινο καραβάκι, θα ξέρεις οτι η αθωότητα σε ακολούθεί και τότε όλα θα ισορροπούν σε μία εναρκτήρια γραμμή ευτυχίας!
Μέσα σε μια πραγματικότητα που ξεχωρίζει,σε μια ονειρική ζωή ή ακόμα και σε ένα μπλέξιμο αυτών των δύο, εξελλίσετε αυτό το αληθινό παραμύθι της ζωής ….
Πολλοί μου λένε πως έχουν γνώρισει τους ήρωες μας,άλλοι τους γνωρίζουν χρόνια τώρα κι άλλοι τώρα τους πρωτοσυναντούν…
Κ’ εσείς θα το νοιώσετε, αν κάποια στιγμή τους έχετε συναντήσει…θα σας ταξιδέψει σε γνώριμα μέρη με πλάσματα κ αισθήματα που όλοι κάπου,κάποτε έχετε βιώσει! .
Όλα ξεκινήσαν σε μια αυλή και όχι στo παλάτι, γιατί στα πιο απλά μέρη βρίσκεται η ευτυχία!…

<< Το μεθυστικό άρωμα των εσπεριδοειδών σε ζαλίζει καθώς περνάς ανάμεσα απο τις χάλκινες πορτοκαλιές και τις χρυσαφένιες λεμονιές που υπάρχουν διάσπαρτες σε όλη τη βασιλική αυλή.
Δε χορταίνεις την γαργαλιστική ευωδιά και το ολοζώντανο χρώμα αυτών των καρποφόρων δέντρων που τόσο όμορφα και τόσο απλά αναδυκνύουν τα κάλλη τους σαν έφηβες κοπέλες.
Η πρωινή νυσταγμένη βροχούλα, έχει φροντίσει να ξεδιψάσει γη, φυτά και ανθρώπους.
Αναζοωγονεί κάθε πνεύμα και  ξεπλένει κάθε μικρή θλίψη που πιάνει χώρο στις καρδιές των πλασμάτων.
Είναι σκέτη ευλογία, καθώς οι νύχτες στην ονειροχώρα είναι ζεστές με μια παράξενη υγρασία.
Όλοι χαίρονται καθώς οι πρώτες σταγόνες βροχής κάνουν αισθητή τη παρουσία τους στα δροσερά πρωινά αυτού του μαγικού τόπου.
Το ιδιόμορφο κλίμα της χώρας αυτής, ήταν πια κάτι το φυσιολογικό για τους κατοίκους της, ύστερα απο την παράλληλη ένωση των δυο κόσμων.
Πολύχρωμα λουλούδια κάθε λογής έδιναν τη τελική πινελιά σε αυτήν τη πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων της βασιλικής αυλής.
Ένας πολύχρωμος καμβάς, ζωγραφισμένος από έναν άγνωστο ταπεινό καλλιτέχνη.
Εκείνες που όμως πραγματικά ξεχώριζαν και μαγεύανε με την πρώτη ματιά, ήταν οι κατακόκκινες φρέζιες!
Ήταν το καμάρι της πριγκίπισσας…υπήρχε κατι το ιδιαίτερο σε αυτές,ενα χαρισματικό λουλούδι,τόσο σε ομορφιά, μα και σε άρωμα!
Όμως συμβόλιζε κατι παραπάνω απο αυτά τα δύο.
Από εκείνες πήρε και το πανέμορφο όνομά της…πριγκίπισσα Φρέζια!
Με το όνομα και τη χάρη ενος λουλουδιού, η πριγκίπισσα ζούσε στην ονειροχώρα,στη χώρα που ο χρόνος έξω απο το παλάτι σταματάει,στο τόπο που έστω και για ένα ασήμαντο λεπτό έχουμε όλοι υπάρξει.
Θνητοί, πλάσματα της φαντασίας, της μαγείας αλλά και της πραγματικότητας, συνυπήρχαν σε αυτόν τον παράξενο τόπο.
Σε αυτή την παράξενη διάσταση,…όχι πολύ μακριά από τη δική μας…το καλό και το κακό βάδιζαν παράλληλα.
Ονειρικά πλάσματα, μαγικά…οντότητες καλόβουλες που βοηθούσαν κάθε αθώο, αλλά και δαιμονικές υπάρξεις που μόνο σκοπό, είχαν να διαλύσουν κάθε αγνή ψυχή.