Κοινοποιησεις

Η μοναξιά μου είναι όλο κι όλο ό,τι έχω από σένα.
Αλυχτά με τη φωνή σου παντού, σε κάθε γωνία.
Όποτε τη φωνάζω με τ’ όνομά σου
μεγαλώνει και χαίνει σαν πληγή μες στο σκοτάδι.

Κι ένα δείλι ύψωσε μπροστά μου
εκείνο το ουράνιο κύπελλο που είχε χρώμα νοτισμένης λεύκας
και απ’ όπου πίναμε τον επιούσιο της αιωνιότητας οίνο,
και το έκανε αθέλητα, ασυνείδητα, για ν’ ανοίξει τις φλέβες της,
για να γεννηθείς εσύ σα θεός μέσ’ απ’ το υπέροχο πένθος της.
Και δεν μπόρεσε να σβήσει, να πεθάνει,
και το βλέμμα της ήταν βλέμμα γυναίκας σαλεμένης, τρελής.

Τότε άνοιξε ένας τοίχος,
και μπήκες σε τούτο το δωμάτιο με μια κατοικία ολόκληρη
δίχως εξόδους,
εκεί όπου και τώρα ακόμα κάθεσαι και με κοιτάζεις με
μι’ άλλη μοναξιά πανομοιότυπη με τη ζωή τη δική μου.

.
(Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής)