Κοινοποιησεις
| Μάρτιος του ’49, ο Απόστολος (15 ετών, αντάρτης του ΕΛΑΣ) «συνομιλεί» με τον Ντοστογιέφσκι. |

«Σε ξέρω. Έχω διαβάσει βιβλία σου. Είσαι ο πιο μεγάλος συγγραφέας που υπήρξε ποτέ. Ο κόσμος θα μνημονεύει τ’ όνομά σου για πάντα».
«Ετούτη τη στιγμή που μιλάμε, ένα χέρι γράφει τη μοίρα μας. Πνεύματα άλλων ανθρώπων κινούνται κι αναπνέουν ανάμεσά μας σαν μέδουσες, και κάποιος κρατάει σημειώσεις απ’ τη ζωή μας πάνω στον πεπερασμένο τοίχο ενός μικρού σπιτιού. Όταν το σπίτι αυτό γκρεμιστεί, η γραφή θα γίνει ένα με τον άνεμο. Γιατί ο άνεμος είναι το Βιβλίο των Πάντων».
«Αν έρχεσαι από το μέλλον, πες μου, ποιος θα νικήσει στον πόλεμο που χωρίζει στα δύο τη χώρα μου;»
«Αυτό θα το δεις από μόνος σου. Μην εμπιστεύεσαι την πραγματικότητα ωστόσο. Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να ζούνε και να πεθαίνουν. Τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό, εκτός απ’ τη χάρη Του».
«Συγγραφέα, ήσουν επαναστάτης κι έγινες χριστιανός. Σε σέβομαι, αλλά δε σε πιστεύω. Η χάρη του τσάρου σε συγκλόνισε τόσο πολύ, που πρόδωσες τους ανθρώπους για χάρη μιας ανώτερης δύναμης, του τσάρου, ή του Θεού, που είναι ο τσάρος των ουρανών. Εγώ τώρα πεθαίνω, ωστόσο δεν ικέτεψα για τη ζωή μου. Παρόλη την αγωνία μου, δεν καταδέχτηκα κάτι τέτοιο. Πώς γίνεται να μη σε νοιάζουν τα βάσανα των ανθρώπων, να τα θεωρείς δεδομένα; Τρεις μήνες τώρα στο βουνό, διάβασα πολύ, και τα μάτια μου άνοιξαν. Ναι, τον φοβάμαι το θάνατο, ξέρω όμως ότι η ζωή μπορεί να γίνει χειρότερη κι από το θάνατο, όταν υπάρχει αδικία».
«Τότε, γιατί δεν πολέμησες όπως πρέπει; Γιατί έφερες τον εαυτό σου σ’ αυτή την κατάσταση;»
«Δεν ξέρω. Είναι κάτι που δεν το ελέγχω. Που με κάνει να ντρέπομαι».
«Αυτό είναι που σε κάνει άνθρωπο. Αυτό που περιφρονείς, χαρακτηρίζοντάς το δειλία».
«Όχι, όχι». «Η δυστυχία δε διορθώνεται∙ είναι το αιώνιο αποτέλεσμα της Πτώσης. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να διορθώσει τη δυστυχία, καταλήγει να μισεί τους ανθρώπους, γιατί η δυστυχία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης τους. Για να ξεριζώσεις τη δυστυχία, θα πρέπει να ξεριζώσεις και το ανθρώπινο γένος μαζί».
«Και τι προτείνεις δηλαδή, συγγραφέα;»
«Ο μόνος πόλεμος που έχει αξία είναι ο πόλεμος εναντίον του Θανάτου. Ο πόλεμος εναντίον του όμως, όχι η αποφυγή του». «Αυτό κάνουν κι οι σύντροφοί μου. Πολεμάνε το θάνατο της ανθρώπινης ψυχής, που είναι η απληστία και ο άσπλαχνος πλούτος».
«Οι σύντροφοί σου και οι εχθροί τους δεν πολεμούν τίποτα παρά μονάχα το μέλλον». «Δηλαδή;»
«Η χώρα σου μοιάζει με τη δική μου. Με μια μεγάλη διαφορά. Η ψυχή της δικής μου χώρας βρίσκεται στη φτώχια της. Εκεί είναι κλεισμένο όλο της το μεγαλείο. Γι’ αυτό δεν πρόκειται να πλουτίσει ποτέ, ούτε και να πουλήσει τον εαυτό της σε καμιά δημοκρατία ή πρόοδο του κόσμου τούτου. Η ψυχή της δικής σου χώρας, εντούτοις, αντιμετωπίζει ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα. Είναι παγιδευμένη στο παρελθόν. Για τούτο και οι συμπατριώτες σου νομίζουν ότι πολεμάνε ο ένας των άλλο προς χάριν των ιδεών τους, στην ουσία όμως διεξάγουν έναν τυφλό πόλεμο εναντίον του μέλλοντος, γιατί σκοπός του μέλλοντος πάντοτε είναι να μας απομακρύνει απ’ το παρελθόν. Όμως οι Έλληνες δεν το αντέχουν κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό η μοίρα τους είναι να δυστυχούν πάντα, αναπόφευκτα, ίσως λίγο περισσότερο απ’ ό,τι δυστυχούν οι υπόλοιποι λαοί της οικουμένης».
«Και τι μπορεί να γίνει γι’ αυτό;»
«Ελάχιστα. Πιθανώς η μόνη παρηγοριά να είναι η σκέψη ότι το μέλλον δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια υποψήφια προσθήκη στο παρελθόν».

το βιβλίο:https://www.politeianet.gr/books/9789600361636-mantis-a-nikos-kastaniotis-oi-tufloi-270789