Κοινοποιησεις

Φωτογραφία εξωφύλλου: Χρήστος Διαμάντης

Ήταν ένα αγόρι
αρκετά έξυπνο για να μπορεί
να διακρίνει πίσω από τις σκιές που έριχναν
οι βαριές κουρτίνες στο σαλόνι
να αχνοφαίνεται ένας όμορφος κόσμος
μπερδεύονταν γλυκά οι ήχοι και τα χρώματα
το μέσα και το έξω
Το έξυπνο αγόρι το ένιωθε παιχνίδι.

Μα είτε γιατί οι κουρτίνες ήταν αρκετά βαριές
είτε γιατί το αγόρι δεν τόλμησε να απλώσει το χέρι του
και να γκρεμίσει τις τρομερές κουρτίνες
έμεινε στο σαλόνι μιλώντας συνεχώς για το κόσμο,
κάθε τόσο φωνάζοντας
είμαι βέβαιος, είμαι βέβαιος σας λέω πως υπάρχει και τον είδα…
κι άλλες φορές
κάποτε θα ταξιδέψω, κάποτε θα πάω στην όμορφη Αυστραλία….
Με τα χρόνια πάνω στη φωνή του κάθισαν ψίθυροι
πάνω στις κουρτίνες σκόνη
το σκοτάδι  γέμιζε ολοένα το δωμάτιο
ξεχυνόταν στον κήπο,
Το έξυπνο αγόρι συνέχισε να παίζει το φοβερό παιχνίδι με τις κουρτίνες
μα εμείς δεν ακούγαμε τίποτα πια.

(Ετούτο το καράβι δεν λέει να σαλπάρει

οι κουρτίνες δεν γίνονται πανιά
τα κουρτινόξυλα δεν γίνονται κατάρτια

αν δεν ανέβεις γυμνός

ψηλά φωνάζοντας

Έλεος….)