Κοινοποιησεις

Οι Δούλες είναι οι αντι-ηρωΐδες της τραγωδίας των ημερών μας.
Και η Κυρία τους είναι η φτηνή θεά που ορίζει τη μοίρα τους.
Που σκηνοθετεί τη ζωή τους.
Καμμία μεγαλειώδης κάθαρση σε αυτή τη σύγχρονη τραγι-κωμωδία.  Ανθρώπινες στιγμές μόνο. Σκληρές, τρυφερές, αστείες, βίαιες, συγκινητικές. Και πάνω απ΄όλα, μια βαθιά ανάγκη για «παιχνίδι» μέχρι τελικής πτώσης. Αυτή την ανάγκη που κινεί το ίδιο το θέατρο και κρατά ζωντανή την επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε αυτό είτε ως δημιουργοί, είτε ως κοινό. Αναζητώντας αυτό το «κάτι» που η ζωή επιμένει να μας κρύβει.

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη.
Συνεργάτης στη Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου

Παίζουν: Κάτια Γέρου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Μαριάννα Κάλμπαρη

(Μαριάννα Κάλμπαρη: Σκηνοθέτης-Ηθοποιός)

Ο Ζενέ γράφει για τις «Δούλες» του: «Πρόκειται για μια ιστορία, για ένα είδος αλληγορικής αφήγησης, που όταν την πρωτοέγραφα επεδίωκα να αηδιάσω με τον εαυτό μου δείχοντάς του αλλά και αρνούμενος να του δείξω ποιός στ΄αλήθεια είμαι.»

Αυτό είναι το συναίσθημα που σου δημιουργεί και το ίδιο το έργο.
Έλξη και άπωση.
Από τη μια θες να ταυτιστείς μαζί τους, από την άλλη τις αρνείσαι, θες να πάρεις απόσταση από αυτές.
Γιατί φοβάσαι μήπως τους μοιάζεις πολύ.
Και η αλήθεια είναι ότι τους μοιάζεις.
Είμαστε όλοι ‘’Δούλες’’.
«Δούλες» του κακού εαυτού μας, των παθών μας, της εξουσίας, του χρήματος, της μικρότητάς, της μιζέριας μας, του φόβου, της ζήλειας, της ατολμίας μας να ξεφύγουμε απ’ όλα όσα μας βασανίζουν.
Ο Ζενέ, βάζει μπροστά μας έναν καθρέφτη και  μας λέει «Ορίστε, κοιτάξτε…αυτό είστε. Αυτό είμαστε όλοι.
Δε σας αρέσει; Αλλάξτε το. Μπορείτε;»

(Κάτια Γέρου: Ηθοποιός)

Όταν αρχίσαμε τις πρόβες για τις “Δούλες” του Ζενέ, όλοι οι συντελεστές της παράστασης νοιώσαμε δέος: το έργο φαινόταν δύσκολο, δύσβατο, με τα μυστικά του κρυμμένα.
Συν το γεγονός ότι έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες ανάλυσης γύρω από τον Ζενέ και το έργο του, τις οποίες οφείλαμε να μελετήσουμε , όπως και κάναμε.
Αυτό όμως καμμιά φορά- όσο ζωογόνο και να’ ναι- περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα.

Σιγά- σιγά αρχίσαμε ν’ αποκτούμε προσωπική επαφή και το κείμενο φωτίστηκε, παρουσιάστηκε, μετά από πολλή δουλειά, πεντακάθαρο στα μάτια μας.
Μια διαυγής και σπαρακτική αλληγορία: οι γκρίζες, επίπεδες, μονοδιάστατες ζωές μας- όχι μόνον λόγω φτώχιας κυριολεκτικής αλλά και πνευματικής.

Η αδυναμία μας να διεκδικήσουμε κάτι άλλο, να κάνουμε ένα βήμα αλλάζοντας αυτά που μας κρατούν αδρανείς.

Οι φαντασιώσεις μας ότι θα καταστρέψουμε τους καταπιεστές μας, η κρυμμένη μας οργή και το γεγονός ότι ζούμε πια μόνον στη φαντασίωση, δεν υπάρχει οξυγόνο στις ζωές μας.

Κι όλο αυτό στο τέλος μόνον εμάς πλήττει βέβαια.

Οι “Δούλες” είναι μια υπαρξιακή κραυγή αγωνίας.
Δεν μιλάει- κατά την ταπεινή μου γνώμη- για ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις. Μιλάει για τον μέσο άνθρωπο.
Δηλαδή για εμάς.

Οι Δούλες

Το έργο-μύθος του Ζαν Ζενέ ζωντανεύει και πάλι στη σκηνή του Υπογείου, 50 ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή του στο ελληνικό κοινό σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη , σκηνοθεσία Δημήτρη Χατζημάρκου και με τις Ρένη Πιττακή, Μαρίνα Γεωργίου, Εκάλη Σώκου στους τρεις ρόλους.

Η υπόθεση με λίγα λόγια έχει ως εξής: Δύο υπηρέτριες καταστρώνουν την εξόντωση της λατρεμένης αλλά και απόλυτα μισητής τους Κυρίας. Τα αφελή σχέδια τους αποτυγχάνουν και στρέφονται εναντίον τους.

Τι είναι όμως αυτό που κάνει το έργο του Ζενέ να ανεβαίνει τόσο συχνά στην παγκόσμια σκηνή από το 1947 που γράφτηκε μέχρι τις μέρες μας; Σίγουρα: “Δεν πρόκειται για ένα έργο που θέλει να υπερασπιστεί τη μοίρα της τάξης των υπηρετών. Υπάρχει συνδικάτο που ασχολείται με τα ζητήματα αυτών των ανθρώπων. Πρόκειται για μια αλληγορική ιστορία…» διευκρινίζει ο ίδιος ο Ζενέ.

Οι δούλες, είμαστε εμείς. Με τα μικρά και μεγάλα μας όνειρα, τα ψέμματα που λέμε στον εαυτό μας και στους άλλους, την απελπισμένη ανάγκη μας να δραπετεύουμε από την πραγματικότητα, να φαντασιωνόμαστε μια άλλη ζωή από αυτή που ζούμε. Εμείς που ζηλεύουμε αυτό που δεν έχουμε και βασανιζόμαστε γιατί ξέρουμε ότι δε θα το αποκτήσουμε ποτέ. Εμείς που νιώθουμε φόβο, μίσος αλλά και λατρεία απέναντι στην εξουσία. Εμείς που δεν τολμάμε να ζήσουμε αληθινά.

Δραματολόγος παράστασης:  Έλενα Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνικά-Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ Κοψιδάς

Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου

Σχεδιασμός φωτισμού: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός σκηνοθέτη- Εκτέλεση παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου

Επεξεργασία ήχου- Β βοηθός σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Ευστρατίου

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

 

Παραστάσεις έως 1.4.2018:

Τετάρτη και Κυριακή 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 9.15μμ

Τιμές εισιτηρίων:

Τετάρτη και Παρασκευή 15 ευρώ/10 ευρώ μειωμένο/8 ανέργων

Πέμπτη: 10 ευρώ γενική είσοδος

Σάββατο-Κυριακή: 16 ευρώ/ 12 ευρώ μειωμένο και ανέργων