Κοινοποιησεις

” Πιστεύουμε ότι το χρέος πρέπει να εξεταστεί από την άποψη της προέλευσής του.
Η προέλευση του χρέους προκύπτει από την προέλευση της αποικιοκρατίας.
Εκείνοι που μας δανείζουν χρήματα είναι οι ίδιοι που μας αποίκισαν πριν.
Είναι αυτοί που διαχειρίζονταν τα κράτη και τις οικονομίες μας. ”

– Thomas Sankara (1987)

Σήμερα βιώνουμε την αναβίωση ενός παλαιού φαινομένου: την αποικία του χρέους.
Μια δεκαετία μετά την κατάρρευση της φούσκας των ΗΠΑ στη στέγαση
και την έναρξη της χειρότερης καπιταλιστικής κρίσης στη ζωντανή μνήμη,
οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, συνεχίζουν να επιβαρύνονται με τα ιστορικά πρωτοφανή
φορτία του δημοσίου χρέους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, με τις μεγαλύτερες θεαματικές επιπτώσεις στις περιφερειακές χώρες της ευρωζώνης, (και σε ορισμένες αναδυόμενες αγορές), αυτές οι αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις οδήγησαν σε αλυσιδωτή κρίση  τα  χρέη των κρατών.

Στη συνέχεια, ώθησαν τις κυρίαρχες πιστωτικές δυνάμεις  να επέμβουν επιθετικά στις ξένες ομολογίες, εκ μέρους του, επιβάλλοντας ιδιαίτερα ενοχλητικά καθεστώτα διεθνούς χρηματοπιστωτικής εποπτείας, στους αναξιοπαθούντες δανειολήπτες, προκειμένου να διασφαλιστεί η συνέχιση της εξυπηρέτησης του χρέους.

Η δημοσιονομική αυτονομία της Ελλάδας και του Πουέρτο Ρίκο, ειδικότερα,
καταργήθηκε σήμερα σε όλα εκτός από το όνομα,
αν και παρόμοιες διεργασίες έχουν περάσει και αλλού..