Κοινοποιησεις

Ξέρεις που είναι η χώρα του έρωτα;
Δυτικά της Εδέμ.

Κανένα άστρο δε θα σταθεί οδηγός, καμμία πυξίδα δε θα ορίσει συντεταγμένες.

Πρέπει να πας να τη βρεις με τα μάτια κλειστά, δεμένα εκούσια.

Θα περπατάς μέρες , νερό πουθενά, ούτε στέγη τις νύχτες.

Οι μέρες θα γίνουν μήνες και μετά χρόνια, νερό πουθενά , ούτε στέγη τις νύχτες.

Θα περπατάς. Να το ξέρεις.

Και οι άνθρωποι , οι άνθρωποι που δεν έψαχναν και τώρα σε βλέπουν να βαδίζεις στα τυφλά, να εγκαταλείπεις τις χώρες τους, θα σε αποφεύγουν σα να κουβαλάς ασθένεια κολλητική…
Ναι κουβαλάς. Δεν το ξέρεις.

Θα παραμερίζουν στο διάβα σου, θα λεν στα μικρά παιδιά … μη κοιτάς, μη κοιτάς. Θα πηγαίνουν αντίθετα. Να το ξέρεις…

Και αν το θέλεις πολύ κάποτε θα φτάσεις.
Όταν ματώσουν τα πόδια και η ψυχή σου.

Όταν το μαντήλι που κρατούσε τα μάτια αιχμάλωτα λιώσει..
Όταν όλοι οι δρόμοι γίνουν ένας…. Θα φτάσεις.

Το μονοπάτι παράξενο, φτιαγμένο από πεταμένα ρούχα αυτών που πια δεν τα χρειάζονταν.

Πέτα και συ το μαντήλι σου.
Άνοιξε τα μάτια και δες.

Δες τ’ ανθισμένα σώματα αυτών που βρήκαν ό,τι και συ έψαχνες χωρίς νερό, ούτε στέγη τις νύχτες.
Θα τρέξουν κοντά σου επειδή σε περίμεναν κι εσύ έφτασες.
Επιτέλους πια ξέρεις.

Εκεί, Δυτικά της Εδέμ… εκεί είναι η χώρα του έρωτα.
Η δική σου πατρίδα..

Προηγούμενο άρθροΤην εικόνα σου (Χρώματα κι αρώματα) | Τζίμης Πανούσης
Επόμενο άρθροOι μάζες φοβούνται τη λευτεριά | Λιλή Ζωγράφου
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.