Κοινοποιησεις

.
Γράφει η Μαρία Κανδύλη

Και γιατί να με νοιάζει που απ’ τη ζωή σου τώρα πια εγώ λείπω;
Μήπως επειδή μου κράτησες τα χέρια σφιχτά πριν προλάβω να πω ότι κρύωνα;
Μου είναι εντελώς αδιάφορο φίλε μου πως κυλά το ποτάμι των ημερών, των ωρών, των δευτερολέπτων σου.
Δεν έχει καμία σημασία που όταν σου ζήτησα τα αστέρια με κοίταξες κατάματα και είπες..
«Διάλεξε ένα».
Αλήθεια νομίζεις πως σκοτίστηκα ποιος μετρά τις ανάσες σου για να έχεις εσύ ήσυχα βράδια;
Ούτε καν θυμάμαι πως αγρυπνούσες τις νύχτες για να πολεμάς τους δικούς μου εφιάλτες.
Και θα πιστεύεις, αλίμονο πως ακόμα δεν ξέχασα εκείνο το πρώτο φιλί σου.
Μα έλα κοίτα με βάφω τα χείλη μου κόκκινα και τραβώ τόσο εύκολα οποιοδήποτε βλέμμα.
Σίγουρα τώρα μέσα σου λες πως τη δική σου μορφή αντιγράφουν διάφανα τούτα εδώ μου τα δάκρυα.
Να πεις σε όλους λοιπόν πως είναι μόνον χαράς από ένα αστείο που ακόμα δεν άκουσα.
Να πεις σε όλους λοιπόν ένα ψέμα.
Δεν μπορώ να στο πω πιο ξεκάθαρα:
«Όχι.. όχι αγάπη μου.. Δε με νοιάζει ούτε τόσο δα που απ΄ τη ζωή σου τώρα πια εγώ λείπω».

 

 

Προηγούμενο άρθροΤο Ζευγάρωμα
Επόμενο άρθροΓιατί σήμερα οι άνθρωποι λένε τόσο εύκολα «ναι» ;
ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΔΥΛΗ
Ζω σε μια πόλη με θάλασσα, κατάγομαι από μια πόλη με λίμνη. Παντού νερό… Εγώ όμως δηλώνω της γης επειδή δεν μπορώ να δηλώσω αερικό. Γράφω συνέχεια ακόμα κι όταν δεν κρατώ στυλό, ακόμα κι όταν μου λείπει το χαρτί εγώ γράφω. Καταγράφω είναι μάλλον η σωστή λέξη. Επίμονα, επίπονα καταγράφω συναισθήματα: Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρώ. Έκρυψα σε ένα βιβλίο τις πρώτες καταγραφές, για να μην τις χάσω. Πλυμένα Λάβαρα και γω υπογράφοντας συγγραφέας του, ταυτόχρονα υποσχέθηκα να συνεχίσω -χωρίς στυλό χωρίς χαρτί- να ψάχνω συναισθήματα : Δικά μου, δικά σου, ό,τι βρω. Πιστεύω στον καλύτερο μας εαυτό όμως δε με ξαφνιάζει και ο χειρότερος. Ονειροβατώ με ρεαλιστικό τρόπο κι έτσι στριμώχνω μια δική μου ανεπίσημη πραγματικότητα μέσα στην άλλη. Την επίσημη. Αγαπώ τις αυθόρμητες πράξεις, απεχθάνομαι τις σκόπιμες απραξίες. Θυμάμαι το χθες, περιμένω το αύριο, ζω το τώρα.