Ο Βασιλιάς | Νίκος Γραμματικός | Ταινία

Κοινοποιησεις

Γράφει ο Χρήστος Διαμάντης “ΣΚΕΤΟ JACK”

Τι συγκεκριμένο φιλμ, αναφέρεται στην ταινία « Ο Βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού, όπου ο Βαγγέλης Μουρίκης είναι ο πιο φυσιολογικός πρωταγωνιστής αυτής της ταινίας, η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Η ταινία:

Ο Βαγγέλης είναι ένας πρώην χρήστης και ντίλερ.
Βγαίνοντας από τη φυλακή αποφασίζει ν’ αρχίσει μία νέα ζωή και να ξεκόψει από το παρελθόν.
Γι’ αυτόν τον λόγο αποφασίζει να φύγει από τον αστικό ιστό και να εγκατασταθεί στο παρατημένο σπίτι του αγαπημένου του  παππού στο χωριό.
Όπου όνειρό του είναι σιγά σιγά από το μηδέν, να δημιουργήσει ένα νέο εαυτό στη φύση. Όμως ανυποψίαστος, γνωρίζει τη σκληρή ζωή στην επαρχία.
Τίποτα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται.
Στην Ελληνική επαρχία δεν μπορείς να είσαι εαυτός σου, να μη σε νοιάζει ο κόσμος και να είσαι ωραίος, αυτόνομος και συγχρόνως να διατηρείς την αξιοπρέπεια σου.
Οι κλειστές κωλο/κοινωνίες έχουν διαφορετικό λογισμικό.
Ο επαρχιώτης νοικοκυρέος, η ξενο/ομοφοβία και η καχυποψία σε ό,τι “καινούργιο” έξω από τις νόρμες που προστάζει η κοινωνία κυριαρχεί.
Οι κάτοικοι δείχνουν αφιλόξενο πνεύμα τον ερχομό του καινούριου «ξένου», που προσπαθώντας με τίμιο τρόπο να είναι ο εαυτός του, αντί για σεβασμό, εισπράττει το μίσος και ειδικά από τους τσιφλικάδες, κομματάρχες της κακιάς ώρας, που αξιώνονται ότι είναι η ελίτ της μικρής κοινότητας.
Οι έχοντες τον πρώτο λόγο για το κάθε τι θα συμβεί ή δε θα συμβεί.
Κάθε χαρακτήρας είναι συμβολικός και είναι κάτι που όλοι μας ίσως έχουμε συναντήσει στην επαρχία.
Ο Βαγγέλης παλεύει πεισματικά τίμια με τον δικό του τρόπο.
Με το να συμβάλλει στην αισθητική και την ανάπτυξη του χωριού με το να δουλεύει και να είναι πρόθυμος κι ευγενικός ακόμα και με τους αγενείς.
Δεν του συγχωρούσαν όμως που δεν τους έδινε δικαιώματα  ή που δεν τους επέτρεπε να εισβάλουν στη ζωή του, κάτι το οποίο σε μια μικροαστική κοινωνία όπου όλοι αισθάνονται υποταγμένοι στο να τσεκάρεται η ζωή τους,  αυτό, το θεωρούσαν  ανάρμοστο.

Προσωπικά, ήταν από τις ταινίες που με επηρέασε βαθύτατα, και φαντάζομαι όχι εμένα μόνο.
Η δύναμη της ιστορίας, υπερτερεί όλων των τεχνικών, μοντάζ κλπ και εισβάλλει μέσα στο μυαλό του θεατή.
Ταινία με πολλά- πολλά νοήματα και μηνύματα.
Που περιγράφει την αρνητική πλευρά της ζωής σε μικρές κλειστές – μικροαστικές κοινωνίες. Που επιτίθενται σε κάθε τί καινούριο, σε οτιδήποτε διαφορετικό και εκλαμβάνεται ως απειλή και πρέπει να καταδικαστεί.

Προηγούμενο άρθροΟ Philippe Gras | «Στην καρδιά του Μάη του ΄68»
Επόμενο άρθροΌταν έρχεσαι (When you come) | Μάγια Αγγέλου
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μένει στα Εξάρχεια. Ζει στον πλανήτη του. Βλέπει φωτογραφικά (κυρίως ασπρόμαυρα) Γνωρίστηκε με τη φωτογραφία τον προηγούμενο αιώνα. Αγαπά τον Φρίντριχ Νίτσε για το "Η αισθητική είναι ανώτερη της ηθικής". Αγαπά τη λέξη ελευθερία και το ασπρόμαυρο πορτραίτο. Τα καρέ του Ντίνου Διαμαντόπουλου και τον Helmut Newton, εμμονικά. Συμφωνεί πώς ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, εκτός από το ουίσκι. Κι ότι κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει το θάνατο, παρά μόνο η ζωή. Είναι πεπεισμένος πώς η ζωή του είναι βασισμένη σε πραγματική ιστορία και πώς ο γιαλός είναι στραβός.