Κοινοποιησεις

 

Είδα φίλους πολλούς
Κι ανάμεσά τους το φίλο που πιο πολύ αγαπούσα
Να βουλιάζουνε αβοήθητοι στο βάλτο
Που προσπερνώ καθημερινά.

Και το πνίξιμο δεν τελείωνε μέσα σ’ένα μονάχα πρωινό
Συχνά έπαιρνε βδομάδες
Αυτό το ‘κανε πιο φοβερό ακόμα
Καθώς και η μνήμη των πολύωρων συζητήσεων που κάναμε μαζί
Για το βάλτο, που κιόλας
Τόσους πολλούς κρατούσε.

Ανίσχυρος τώρα τον παρακολουθούσα να γέρνει πίσω
Με βδέλες σκεπασμένος
Μέσα στη λάσπη που λαμπύριζε και μαλακά κινιόταν:
Πάνω στο πρόσωπο που βούλιαζε
Το φρικαλέο χαμόγελο της μακαριότητας.