Κοινοποιησεις

 

Δεν έχει σημασία το όνομα, ούτε το φύλλο.
Δεν έχει σημασία εάν ήταν φοβισμένος ή νηφαλιος,
αν ήταν οροθετικός ή ένας απλός “νοικοκυραίος”.
Στα μάτια μου ήταν μονάχα ένας άνθρωπος που πέθανε
απ’ τις κλωτσιές και τα χτυπήματα άλλων ανθρώπων.

Το βίντεο που έφτασε στα σπίτια μας κράτησε λίγα λεπτά,
μα ο απόηχος τρυπάει τ’ αυτιά μου ακόμα.
Κάθε κλωτσιά κι ένα “Γιατί;”σπαρακτικό,
κάθε μπουνιά κι ένα “Γιατί;” γεμάτο αγωνία.
Γιατί να φτάσουμε ως εδώ;
Πού χάσαμε την μπάλα;
Έχουμε βάλει στη μέση έναν νεκρό και τον ποδοπατάμε.

“Ο Ζακ ήταν πρεζάκι και κλεφτρόνι,
ένας γαμημένος πούστης με AIDS χωρίς δικαίωμα στη ζωή.
Ο Ζακ ήταν ακτιβιστής, ένα καλό παιδί, νηφάλιο και φοβισμένο”.
Ο Ζακ ήταν ο Ζακ. Κι ό,τι κι αν ήταν, ήταν δικαίωμά του.

Ο Ζακ ή Jackie oh ή Γιώργος ή Μανώλης
ήταν απλά ένα παιδί που γύρευε να βρει
την θέση του σ’ αυτή την κοινωνία.
Μια κοινωνία δύσκολη, στριφνή, γεμάτη στερεότυπα και νόρμες.
Για να είσαι μέλος της, πρέπει να κρατάς μία ταμπέλα
με σκόρπια δυο επίθετα και κάνα δυο ουσιαστικά που θα σε καθορίζουν.
Άντρας ή γυναίκα; Δεξιός ή αριστερός;
Μαζί με εμάς ή με τους άλλους;
Υπάρχουν πάντα δύο στρατόπεδα που θέλουν να σε καταπιούν
και να σε κατασπαράξουν.

Βία δεν είναι μόνο οι κλωτσιές αλλά κι αυτό που ακολούθησε μετά.
Το τραγικό επιχείρημα της παραβατικότητας που πρέπει να πεθάνει,
η καραμέλα για το περιθώριο που πρέπει να δικαιωθεί,
αγένεια, καβγάδες, μπινελίκια.
Ένα μεγάλο ξεκατίνιασμα που ξέχασε να σεβαστεί τον θάνατο.
Λες κι αν ο Ζακ ήταν ναρκομανής θα έδινε σε
κάποιους το δικαίωμα να τον σκοτώσουν.
Λες κι αν ο Ζακ ανήκε στην Χρυσή Αυγή θα έδινε
το δικαίωμα στους άλλους να σιωπήσουν.
Λες και η βία έχει χρώμα και όνομα και παίρνει θέση σε στρατόπεδα.

Βία δεν είναι μόνο οι μπουνιές αλλά και η απάθεια του κόσμου.
Σαν να σκοτώνεται μπροστά σου ένας άνθρωπος
κι εσύ να βγάζεις απ’ την τσέπη σου το κινητό
και να τραβάς σε βίντεο τον φόνο.
Δεν θα μιλήσεις, δεν θα εμπλακείς.
Δεν θα επέμβεις για να εμποδίσεις το κακό.
Θα προσπεράσεις γρήγορα τον τύπο που πεθαίνει απ’ την πρέζα,
θα κάνεις τον αδιάφορο μπροστά από εκείνον
που ψάχνει για φαί μες στα σκουπίδια,
θα κάνεις πως δεν γνώριζες την πιτσιρίκα που αυτοκτόνησε
κι ας ήξερες ότι μεγάλωσε με δυο γονείς αδιάφορους
και κακοποιητικούς.
Θα κάνεις πως ενδιαφέρεσαι μετά,
αλλά εκείνη την στιγμή θα είσαι πιο βίαιος
απ’ τους βίαιους διότι θα είσαι απαθής.

Βία δεν είναι μόνο η συμπεριφορά των αστυνομικών
και του ΕΚΑΒ αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Βία που ξεκινά από νωρίς όταν οφείλεις να χωράς
μέσα σε σύνορα, να στριμωχτεις σε όρια που σε πνίγουν,
να ταυτιστείς με ήρωες που αντιπαθείς, να ερωτευτείς
με τους δικούς τους τρόπους.
Αλλιώς σε ονομάζουν περιθώριο και σε στοχοποιούν.
Κάποιοι προσπαθούν με βία να σε διώξουν,
και κάποιοι άλλοι θα θέλουν να σε υπερασπιστούν
επειδή είσαι διαφορετικός.
Κι αναρωτιέμαι αν σκέφτηκε ποτέ κανείς πως δεν υπάρχει “περιθώριο”
και διαφορετικό, πως είναι ok να είσαι ο εαυτός σου.
Πως δεν χρειάζεσαι υποστηρικτές για να κινείσαι όπως θες,
ούτε επικριτές για να συνετίζουν.

Η αλήθεια είναι πως δεν τον γνώριζα τον Ζακ.
Απ’ όσα που διάβασα και άκουσα απ’ τον ίδιο,
κατάλαβα πως ήθελε να ζήσει με τους όρους του.
Δεν ξέρω εάν γι’ αυτό κατηγορήθηκε τόσο πολύ,
ούτε έχει αποδειχθεί αν ήταν αυτός ο λόγος που τον σκότωσαν.
Δεν θα σταθώ, όμως, εκεί…

Κάτι μου λέει πως αν το θύμα ήταν κάποιο άλλο,
ο Ζακ δεν θα στεκόταν στο πως
και στο γιατί αλλά στο αυτονόητο:
πως κάποιοι άνθρωποι σκότωσαν στο ξύλο έναν άλλον άνθρωπο,
κι εμείς, ανάλογα με το στρατόπεδο που ανηκουμε,
γυρεύουμε τα αίτια να βρούμε τον αθώο.
Κι έτσι,
τον μόνο που αθωώνουμε είναι η ίδια η βία.

 

Προηγούμενο άρθροTindersticks – Second Chance Man
Επόμενο άρθροfinestra
ΔΕΝ ΕΧΩ ΙΔΕΑ!
Δεν έχει σημασία ούτε το πριν, μα ούτε το μετά μου. Το μόνο που μετράει είναι το «τώρα» μας κι οι λέξεις που το χτίζουν. Μ’ αυτό θα συστηθώ, κι αυτό θα προσπαθήσω να δομήσω. Τώρα είμαι μπροστά από την οθόνη μου και τίποτα δεν με φοβίζει. Τώρα είμαι όμορφη και πίνω τον καφέ μου. Τώρα αναπνέω με τα γράμματα και ζω για να σας γράφω. Τώρα είμαι ελεύθερη και αγαπώ όλο τον κόσμο. Τώρα, ούτε εχθές, ούτε μετά.