Κοινοποιησεις

Σαν σήμερα, αλλά στα Δεκεμβριανά του ’44, ο Αντρέας Εμπειρίκος συλλαμβάνεται από την ΟΠΛΑ (ένοπλος βραχίονας του ΚΚΕ), που τον κρατά αιχμάλωτο στα Κρώρα Βοιωτίας. Τελικά, ο συγγραφέας αποδρά και εξουθενωμένος, επιστρέφει στην Αθήνα. Το θέμα είναι τί σημαίνει η απόδραση του πανήδονου «Μέγα Ανατολικού;»
Σαν ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της ψυχανάλυσης και του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελληνική ενδοχώρα, ο Εμπειρίκος κατάφερε κυριολεκτικά ν’ εγκλωβιστεί στο μάτι του κυκλώνα… τόσο από τη συντηρητική – αστική διανόηση, όσο και από την αριστερή – ριζοσπαστική.
Για, μεν, τους πρώτους υπήρξε ο αποδιοπομπαίος απόγονος του Πανός, ένας «Σάτυρος» που αποπειράθηκε με τις ελευθεριάζουσες ιδέες του να ταράξει τα στεκάμενα νερά της παράδοσης και της στερεοτυπικής τέχνης.
Ενώ, για τους εκπρόσωπους του μαρξιστικού κινήματος, αποβλήθηκε εγκαίρως από την «τάξη» των εκλεκτών, σαν ο απείθαρχος μαθητής, που αρνήθηκε με τους αλλοπρόσαλλους πειραματισμούς του, τη στρατευμένη τέχνη.
Απόρριψη, όπως καταλαβαίνουμε, διπλή, που φανερώνει πως ο Εμπειρίκος – όπως και ο επιστήθιος φίλος του, Ο. Ελύτης – χρεώθηκε στην εποχή του, με τη ρετσινιά του αιθεροβάμονα!
Στιγματίστηκε, δηλαδή, σαν ο «ανέπαφος χορηγός» μίας ελπίδας, που ανέκαθεν, σε τούτο τον τόπο, στενάζει ανάμεσα σε δύο μαύρες Συμπληγάδες.
Στην ουσία, λοιδορήθηκε και απαξιώθηκε για τον ίδιο λόγο. Οραματίστηκε την απελευθέρωση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας.