Κοινοποιησεις

Ξυπνάς απ’ τις 7:00, ετοιμάζεσαι για το σχολείο,
περνάς τις ώρες σου διδάσκοντας το σωστό,
τα απογεύματά σου σε βρίσκουν πάλι σε κλίνες εφηβικών δωματίων
να εξηγείς και να γράφεις, έχει βραδιάζει,
ίσα που προλαβαίνεις να πας σπίτι, να φας
και να ετοιμάσεις με μία ανάσα το αυριανό μάθημα,
κοιμάσαι, ξυπνάς πάλι, συνεχίζεις με ξερό λαιμό και
άδειο στομάχι να υποδεικνύεις πως ο σωστός τύπος
του αρσενικού είναι “ο ασφαλής” και ότι σε καμία
των περιπτώσεων δεν πρέπει να ξεχάσει πως το ουδέτερο σχηματίζεται
με ένα *-ες στην κατάληξη κι ας το μπερδεύει
όλη η πλάση τα τριγενή δικατάληκτα επίθετα, μέχρι που διαβάζεις
την είδηση για τη ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε ο Ιρανός μαθητής
για να μην τολμήσει και ξαναπάει στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ σχολείο και
να αρχίσεις τότε με μία παιδική συστολή που από κάποιον μικρό
μαθητή σου έχεις κολλήσει να τα παίρνεις όλα πίσω.
Κομμάτι κομμάτι.

Εκείνο το οποίο πρέπει, τελικά, εσύ να φροντίσεις
δεν είναι η σωστή κλίση των διγενών επιθέτων αλλά η
κυριολεκτική ζήση της σημασίας που δηλώνουν.
Μόνο αν το παιδί αισθανθεί “ασφαλές” στο σχολείο,
οποιοδήποτε χρώμα, οποιαδήποτε εμφάνιση, οποιαδήποτε εθνικότητα
και οποιαδήποτε σεξουαλικότητα κι αν έχει θα πραγματώσουμε
πετυχημένα την θεωρία των επιθέτων.
Διότι, τι να την κάνεις τη στερεότυπη θεωρία και τήρηση
των γραμματικών (και όχι μόνο) κανόνων αν δεν
μπορέσεις προστατέψεις τα παιδιά βοηθώντας τα να είναι
να νιώθουν “ασφαλή” σ’ αυτόν τον κόσμο.