Κοινοποιησεις

Τοποθεσία: το προαύλιο της φυλακής, το κλουβί ενός παπαγάλου, το εργοστάσιο στο Αμβούργο, το γηροκομείο της γειτονιάς, η σοφίτα του Μπέκετ, η πλατεία Τιεν Αν Μεν. Δεκαπέντε χιλιάδες μέρες στη γη. Ένας άνθρωπος στέκεται μπροστά σε ένα Τανκ. Στέκεται μόνος, ανυπεράσπιστος, μισόγυμνος. Στέκεται, αντιστέκεται μπροστά στον θάνατο, μπροστά στην εξουσία, μπροστά στον θρήνο της δύναμης. Στέκεται, αντιστέκεται, είναι εγώ και εσύ, είναι όλοι οι άνθρωποι, και αυτοί ενωμένοι μοιάζουν με παιδί.

(Kείμενο – Πελαγία Φυτοπούλου)


Τα παιδια του σοσιαλισμού

Θυμάμαι τον πατέρα να λέει:

εμείς δεν είχαμε να φάμε

εσείς δεν ξέρετε πως είναι

να πεινάς

εσείς δεν ξέρετε τίποτα

γι’ αυτό δουλέψαμε εμείς

για να μάθετε εσείς

για να μην πεινάτε εσείς

για να γίνεται όπως πρέπει εσείς

και στον άνθρωπο πρέπει

το φαί πρέπει η αξία

ένας πρέπει άνθρωπος

είναι ένας πρέπει γιατρός

είναι ένας πρέπει δικηγόρος

μ’ ακούς;

είναι ένας πρέπει κάποιος

έχει ένα πρέπει όνομα

το όνομα είναι που μετράει

να λένε κοίτα τι έβγαλε

ο Περικλής και η Γεωργία

μ’ ακούς;

ένας άντρας

με σπίτι

ένας άντρας

με χρήματα

ένας άντρας

όπως πρέπει

μ’ ακούς;

σε ακούω πατέρα

στην γωνία στριμωγμένος

χρόνια σε ακούω

κι αλήθεια τι με νοιάζουν όλα αυτά

εγώ θέλω να ζήσω πατέρα

να πονέσω να κλάψω

ν’ αγαπήσω να ζήσω

να ζήσω πατέρα να ζήσω

μ’ ακούς;