Κοινοποιησεις

 

 

Οι δρόμοι
του Παρισιού και της Σορβόννης
να φλέγονται
Μουδιασμένα καθώς κοιτάζουμε
εμείς
με χέρια – πόδια στο Γύψο
Μάης του ’68
Αθήνα
Μες τα σπίτια μας
πλανιέται μια Ησυχία
Πάνω από την πόλη
βασιλεύει η Τάξη
Στους δρόμους
σουλατσάρει η Ασφάλεια
Μόνο κάτι κραυγές
από την Μπουμπουλίνας
διαταράζουν την θεία κατάνυξη
ενός νεκροταφείου

Ένα νέφος σκόνης
από βηματισμούς
σε κάποιο νησί
-όχι μακριά από εδώ-
φτάνει ως τα μπαλκόνια μας
Έστω και με καθυστέρηση
Έστω και δέκα χρόνια μετά

Παλιές ιστορίες

Η χρησιμότητα της Ιστορίας
έγκειται στο ότι μας είναι άχρηστη
Την γράφουν άλλοι για εμάς
πριν από εμάς
Ενώ εμείς,
εμείς απλά περιμένουμε

Όπως εκείνο το τυλιγμένο δώρο
κάτω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο
που περιμένει έναν δεκαπεντάχρονο
εδώ και μια δεκαετία
να γυρίσει
από μια βραδινή βόλτα στα Εξάρχεια
Δεν γύρισε σπίτι ποτέ

Τζάμια από σπασμένες βιτρίνες
Καπνοί στην πλατεία Συντάγματος
από ένα γιορτινό Έλατο
που του βάλαμε φωτιά
Δημοκρατία στο Γύψο
και καναπεδάτες συνειδήσεις

Όλη η στοργή και η αγάπη
όλη η αγωνία των δημοκρατικών
των φιλήσυχων πολιτών
για την τάξη και την ασφάλεια τους,
είναι ζωγραφισμένη
με κακό Photoshop
στα πρόσωπα τεσσάρων ανθρώπων
με φόντο το Α.Τ. Κοζάνης

Σε αυτό τον τόπο
η νύχτα κρατάει για αιώνες
και το σκοτάδυ είναι βαθύ
Η αγωνία
κάνει τα μαξιλάρια να ασφυκτιούν
μέσα σε σφιγμένες γροθιές
Όσο για την Ιστορία
παραμένει μια ωραιότατη
σχολική εθνική επέτειος