Κοινοποιησεις
Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη
σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα
και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι’ αυτούς μεγαλύτερη
αξία από τη σκέψη. Κουλτουριάρηδες βρίσκονται σ’ όλες τις εποχές.
Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι.
Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο
που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις
και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει
τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.
Μ’ ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί,
ούτε φυσικά κι εμείς. «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη»,
και τα συναφή. Μέσα σ’ αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού,
χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι
και νεοορθόδοξοι.
Κάποτε ένας κομμουνιστής πιπίλιζε τον Μαρξ και τελικά αποδείχτηκε πως
δεν είχε διαβάσει ούτε μια σελίδα από το «Κεφάλαιο». Και πόσοι χριστιανοί
δεν έχουν μεσάνυχτα από το ευαγγέλιο; Κι αφήστε εκείνους που δεν
διαβάζουν λογοτεχνία, αλλά μόνο τις βιβλιοπαρουσιάσεις, κι έτσι είναι σαν
να τα έχουν διαβάσει όλα!

Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό. Πάντως μ’ αυτά και μ’-
αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους,
ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.

Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν’ ακούσει πρόσφυγες
από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Ο Καβάφης πήγαινε στα
καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας
κι έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση.
Ενώ εμείς, σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες,
το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δεν μας μένει καιρός
ούτε να σκεφτούμε, ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε.
Πάντως, ούτε το να στήνουμε αυτί αρκεί. Χρειάζεται και κάτι ακόμα:
Να ασκούμαστε στο γράψιμο. Και η άσκηση γραφής, κρατάει μια ζωή…

.
(Από το βιβλίο: Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων)