Κοινοποιησεις

Ξέρω κάτι παιδιά
που ξεκιναν για το στρατό
εφοδιασμένοι με συστατικά γράμματα βουλευτών
δάκρυα πικρά της μαμάς εναγκαλισμοί συγγενών

δώρα λουκούμια λουμινάλ σοκολάτες —
και χαιρετούν απ’ το βαγόνι μελαγχολικά
με μια κρυφή αναστάτωση μέσα τους
γεμάτοι αβεβαιότητα για το επερχόμενο κακό,
ώσπου τα γράμματα να φέρουν αποτέλεσμα
οι ενέργειες του μπαμπά να τελεσφορήσουν
και γίνουν αξιωματικοί
στο ΝΑΤΟ

Μα είναι και κάτι άλλα παιδιά
απ’ τα βουνά της Μακεδονίας απ’ τα κατσάβραχα,
που ξεκινάν μ’ ένα ζεμπίλι και το σακάκι στο χέρι
κα κει στο σιδηροδρομικό σταθμό
δεν έχουν άνθρωπο να τους ξεπροβοδίσει
μάνα να κλάψει, αδελφή να τους φιλήσει,
μόν’ βρίσκουν κι άλλα παιδιά με ζεμπίλια
κι ενώνονται σιγά σιγά
και γίνονται μια συντροφιά
και παίρνουν όλοι μαζί ένα τραγούδι
(λες και ζητούν να ξεγελάσουνε τον εαυτό τους
πως παν σε πανηγύρι κι όχι στο στρατό…).