Κοινοποιησεις

Πόσους Θανάτους άραγε ζούμε
Και πόσες Ζωές θανατώνουμε
Γυρεύοντας μιαν αγάπη να νοσταλγήσουμε
Έστω μικρή

Αυτή που ανταμώσαμε
Με θάνατο στο ζύγι ίση βγαίνει
Αυτή που λαχταρίσαμε
Χαμόγελο, ένα, γέννησε πικρό

Και αν η ζωή είναι τρανή
Ο έρως την έκανε χτικιό
Σαν να’ ναι γλέντι παντοτινό
Μη γιορτινό

Μισή αγάπη μου είπες ζούμε
Όχι από πάθος μισερό
Είναι που η σκέψη, τον έρωτα κάνει ζοφερό
Κατάρα· ο έρως είναι τελικά, που πάντα νοσταλγούμε

Προηγούμενο άρθροMedeamaterial (Μήδειας Υλικό) σε σκηνοθεσία Ευφροσύνης Μαστρόκαλου
Επόμενο άρθροΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΑΝ ΤΑ ΑΝΤΙΗΛΙΑΚΑ ΣΤΗ ΧΑΒΑΗ!!!
ΘΑΝΑΣΗΣ ΞΕΝΟΣ
Γεννήθηκα και συνεχίζω να γεννιέμαι κάθε χρόνο στην πόλη της Αθήνας ανακαλύπτοντας στενάκια αχαρτογράφητα. Στα νέα Της στέκια ξαναβαφτίζομαι σε τζιν σκέτο και μεταλαμβάνω με χύμα ούζο και μεζέδες με μπούκοβο. Σπούδασα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και ακόμα ασχολούμαι με αριθμούς αφού τα βράδια συνεχίζω να μετρώ τα αστέρια. Μεγαλώνοτας με τα παραμύθια του παππού μου και με καραμέλες μανταρίνι και βούτυρο που μου έδινε κρυφά δεν επέλεξα αλλά έγινα ονειροπόλος. Θεωρώ τελικά πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια καλή ιστορία να σου διηγηθούν αρκεί να είσαι πρόθυμος να ακούσεις.