Κοινοποιησεις

 

Νοιάζονται όλοι εκείνοι οι χιλιάδες που αδιαφορούν για το αν
η εποχή μας είναι «τζάμι» «χώμα» ή σε «αφασία.
Κι έπειτα ποιος αποφάσισε και με ποιο δικαίωμα ότι η
εποχή είναι «τζάμι!»
Μήπως οι τζαμάδες των μέσων, που πουλώντας σύγχυση,
πουλάνε κι ένα σωρό άλλα?
Είναι μια υπέροχη εποχή αναμπουμπούλας όπου οι
«λύκοι χαίρονται κι ο ποντικός χορεύει κι εκείνη η περίεργη
γάτα όλο και κάτι μαγειρεύει!»

Αυτό που δεν μου συγχωρούν δεν είναι η συνέπεια στις
εμμονές μου, αλλά η εμμονή μου στη συνέπεια.
Δεν άφησα ποτέ την πραγματικότητα να με προσγειώσει και δεν
άφησα και τη φαντασία να με απογειώσει τόσο τρομακτικά ώστε
να έχω τεράστια απόσταση από την πραγματικότητα.
Φρόντισα να μπερδεύω αυτά τα δύο, γι’ αυτό έκανα σινεμά,
γι ‘αυτό το διάλεξα και το επέλεξα.

Ήμουν πάντα απ’ έξω.

Την εποχή που ήθελα να βάλω βόμβες, δεν υπήρχε καμιά
οργάνωση να με δεχτεί.
Λοιπόν τις βόμβες τις έριξα με το Σίνγκαπουρ Σλίνγκ,
που έφερε τα πάνω κάτω, την Περίπολο και τη Συμμορία.
Κι αυτές δεν ήταν ταινίες του καναπέ.

Τις εποχές τις κάνεις μόνος σου ενδιαφέρουσες.
Ένα δωμάτιο ή μία σχέση μπορεί να την πεθάνεις σε
δέκα λεπτά ή μπορείς να την τραβήξεις,
αν υπάρχουν τα στοιχεία, να τη σκηνοθετήσεις αν θέλεις,
ή να ζήσεις μια ζωή μέσα σε τρείς μέρες.
Δε βλέπω να υπάρχει περιπέτεια, δε βλέπω να υπάρχει κάποια
αγωνία, κάτι που να παιδεύει.
Η δική μας η εποχή ήταν πολύ δύσκολη, μας κυνηγούσαν τρομακτικά.
Τότε μας λέγανε οι «όρθιες διανοήσεις» επειδή λέγαμε να σταματήσει
ο κινηματογράφος της Βουγιουκλάκη και ότι υπάρχει κι
ένας άλλος κινηματογράφος.
Ήμασταν τα παιδιά για όλες τις δουλειές.
Και να φανταστείς ότι την πρώτη μου ταινία, την έκανα
όταν ήμουνα 35 χρονών.