Κοινοποιησεις
 
αυτός ο αιώνας
δεν έχει λέξεις
κι όταν ξεκινάω με μικρό
σκοντάφτω πάνω τους
να κάνει ηχώ το τίποτα
γι’ αυτό κοίτα κάτω από τη τρύπα στο σαγόνι
και να πιστέψεις
μόνο ό, τι σου γράψω με τα μάτια,
όπως δεν είμαι τίποτ’ άλλο σήμερα
παρά μια πλαστική σακούλα
που τη παίρνει ο αέρας με τ’ αμάξια
λέει “επιτέλους, θα πετάξω”,
κι ακουμπάει πίσω την άσφαλτο με χάδι
κι εσύ; μη βάλεις κάτι πάνω σου
μαγιάτεψε το αίμα
φυσάει πόλεμο κι επικαιρότητα
οι υποκριτές φωνάζουν
διαδηλώνουν
τα σώβρακά τους σκίζουν
άλλα κι αυτοί θα νικηθούν από το καλοκαίρι
θα ξεχάσουν, μέχρι το φθινόπωρο, τί συμβαίνει
που εδώ σε εμένα
σημαδεύει αλάνθαστα στο στήθος
που μένει ”άχτυπο” μ’ ανακούφιση
όταν δεν βρίσκει κάποιον ν’ αγκαλιάσει γυρνώντας σπίτι
και στο τραπέζι δεν βάζω ονόματα
ούτε η σάρκα βλαστημάει κανένα
φύλλο δεν έχει μείνει ν’ ακουμπήσω
κι απ’ το ταβάνι κατεβαίνουν ρίζες
πάνε για το πάτωμα
ξύλο στο ξύλο να ξηγηθούν
ποιό απ΄τα δυο ήτανε πρώτα δέντρο.
 
Το ερωτηματικό που έψαχνες
έχει πιάσει από το λαιμό μια θάλασσα στο τέλος της λεωφόρου…
οι ποιητές δεν έμαθαν τίποτα από τον Κανένα
και στο τέλος λένε όλοι τ’ όνομά τους.
Εδώ το ταξίδι δεν έχει ακτή
ούτε μετράμε τα χρόνια με τον ήλιο,
μόνο μη μου πειράξουνε τους φίλους
τα γατιά που είναι σκύλοι
το πρώτο φιλί
και για τα παιδιά έχω αφήσει
ένα σύννεφο κάτω από τη γλάστρα με μια σφεντόνα
αν τύχει και το μέλλον τα πυροβολήσει
μη παίξουν με κρότους και πεζοδρόμια…
γιατί κοίτα τον πλανήτη τί πληρώνει
που ο άνθρωπος σηκώθηκε στα δυό του πόδια,
κι εγώ με δυο τρόμους το πρωί :
 
όταν βγαίνουν πιο νωρίς τα σκουπιδιάρικα
και τον καθρέφτη μ’ ό, τι μ’ αφήσανε για όνομα :
 
μια λακκούβα νερό στο δρόμο
που πιάνει το πρόσωπό της.
.

 
(Η βροχή κάτω από τις γέφυρες | φανζίν εκδόσεις συλλεκτικού παραλογισμού ΚΑΖΑΝΑΚΙ | διατείθεται στη στέγη Biblbiotheque)