Κοινοποιησεις
Μή μου μιλάς πια για τη βροχή
Τη δάκρυσαν όλη.
Εκείνοι οι φτιαγμένοι από χαρτόνι άνθρωποι
που έχουν αφήσει μούσια
και έχουν για τύχη
ένα σκισμένο καλσόν Φλεβάρη μήνα
για να ζεσταθούν
που τους κάνουν χώρο τα περιστέρια
να κοιμηθούν
ενώ εμείς αυτό το λέμε σπίτι,
αυτοί που έγδαραν το δέρμα
τους πέρασαν με χρώμα φυλακί
και πιστεύουν ακόμα στη κοινωνική επανάσταση
αυτών που τους καταδίκασαν
γιατί εμείς ποτίζαμε με πρόκες τα δέντρα
να γίνουν ποιήματα
και να τα χώσουμε μια ωραία μέρα στον κώλο της Τέχνης,
εκείνοι που ερωτεύτηκαν
και στην απόγνωση δεν έβγαλαν μιλιά γι’ αυτό
ενώ εμείς φορέσαμε το γενετήσιο στο κούτελο
δημόσιες σχέσεις τα γαμήσια όπως τα ποιήματά μας,
αυτοί οι αισιόδοξοι που αυτοκτόνησαν Εμίλ
κι εμείς
κάνουμε πρόβες θανάτου
την παράφωνη γκρίνια της Δευτέρας,
εκείνοι που τους βίασαν αλλά αγάπησαν ξανά
και κοιμούνται με το χέρι ανάμεσα στα πόδια
ενώ εμείς θα βάζαμε κάτω τα χάπια μας και θα παραβγαίναμε:
στα μιλιγκραμ
στις αυπνίες
και στα γενέθλια μας
γιατί οι τρελοί απλώς τρελάθηκαν
δεν το ‘καναν και θέμα,
αυτοί που ματώνουν με τα κτήρια
και μαθαίνουν στα παιδιά
πως οι βόμβες είναι παιχνίδια
πως όταν σφυρίζουν
αφήνουν κοψίματα από χαρτί στα χέρια
κι εμείς;
πρέπει να μιλήσουμε
για το επαναστατικό υποκείμενο
τη πάλη των τάξεων
και τα καμένα τρόλει
γιατί τριάντα πέντε χιλιάδες χρόνια εξέλιξης
δεν φτάνουν
κι ακόμα γαμιόμαστε για να επιβληθούμε
μαθαίνοντας από φόνο σε φόνο,
αυτοί που τα έχασαν όλα
“μηδένισαν τη μάζα τους”
και χαμογέλασαν
που δεν έδειξαν το δάχτυλο σε κανένα
και κράτησαν τα υπόλοιπα που έδειχναν τους ίδιους
κι ευτυχώς
έχω έναν σκύλο
που του πέφτουν τα μαλλιά
για να μου γαυγίζει την ώρα
κι εγώ ντρέπομαι να κλάψω
για ένα βρεγμένο οριγκάμι.
Εσύ;
.
(
Η βροχή κάτω από τις γέφυρες, φανζινάτεςεκδόσειςσυλλεκτικούπαραλογισμού ΚΑΖΑΝΑΚΙ)