Κοινοποιησεις

Ο Καββαδίας είναι ένας ποιητής στοιχειό μέσα στο μυαλό του κάθε αναγνώστη.

Διαβάζοντας τα ποιήματά του Καββαδία, νοιώθεις ένα θαλασσινό αέρα να σε χαϊδεύει στο πρόσωπο, και η τρικυμία αρχίζει..

Μέσα σ’ αυτές τις συλλογές του, κρύβεται η θάλασσα, η μοχανικότητα  αλλά και η τόση τρυφεράδα, όσα είναι τα κύματα της θάλασσας που γράφει ο ποιητής.

Νοιώθεις τη συγκίνηση.

Τρεις συλλογές που όμως αναμεσά τους μεσολαβούν πολλά χρόνια.

Καθεμιά δίνει και διαφορετική αίσθηση.

Πρώτη του εκδοτική απόπειρα, το Μαραμπού, που κυκλοφόρησε το 1933 σε μόλις 245 αντίτυπα, με δικά του έξοδα.

Στο Μαραμπού υπάρχει η θλίψη, σε επίπεδο συμβολικό.

Μιλάει για τον θάνατο, μιλάει για το πόσο του αρέσει να ταξιδεύει, μιλάει για ταξίδια…

Ακόμα μιλά για την καθημερινότητα των ναυτικών, κι ακόμα περισσότερο για όσους γνώρισε ή
ήταν γνωστοί στους “ναύτες” και που είχαν θλιβερές ιστορίες.

Το 1947 εκδίδεται το «Πούσι», διαφορετικό από το Μαραμπού και πιο εσωτερικό.

Κάτασπρα φοράς κι έχεις βραχεί,
πλέκω σαλαμάστρα τα μαλλιά σου.
Κάτου στα νερά του Port Pegassu
βρέχει πάντα τέτοιαν εποχή.
Βασανιστικά μπάρκα, ατελείωτα ταξίδια, καταστάσεις μυστηριακές και ομιχλώδεις καταστάσεις:
Φουντάραμε καραμοσάλι στο ποτάμι.
Είχε ο πιλότος μας το κούτελο βαμμένο
κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω
ωστόσο οι κάβοι σου σκλήρυναν την παλάμη.

Κυριαρχούν ερωτήματα που γίνονται εμμονές, οι έννοιες μπερδεύονται μ’ έναν τρόπο θαυμάσια ποιητικό:

Βαρεθήκαν οι ναύτες το τιμόνι,
το ‘να μάτι σου γέρνει και κοιμάται,
αγρυπνά το δεξί και θυμάται
το φανό που χτυπά μα δε ζυγώνει.

Η τρίτη και τελευταία του ποιητική συλλογή ολοκληρώθηκε λίγο πριν πεθάνει και εκδόθηκε μετά.

Τα ποιήματα στο «Τραβέρσο», έχουν γραφτεί από το 1951 μέχρι το 1975.

Και σχεδόν το κάθε ποίημα έχει ημερομηνία.

Το Τραβέρσο, είναι κατά βάση μια συνομιλία του ποιητή με τον εαυτό του.
Και αφήνει τον εαυτό του εκτεθειμένο στον αναγνώστη.

Κάθε τίτλος της κάθε συλλογής όμως, σημαίνει κάτι για τον ποιητή.

Το Μαραμπού είναι ένα πουλί και κακός οιωνός για τους ναυτικούς, είναι όμως και το παρατσούκλι του Καββαδία, από τον ίδιο στον εαυτό του.

Πούσι σημαίνει ομίχλη επικίνδυνη που σκεπάζει τα πάντα.

Τραβέρσο είναι, στη γλώσσα των ναυτικών, η πορεία κόντρα στη διεύθυνση του ανέμου.

Αυτός ο τίτλος δεν ανήκει σε κανένα ποίημα της συλλογής, είναι λοιπόν περισσότερο συμβολικός.Ίσως να είναι υπερβολικό, όμως ο Καββαδίας έχει ταυτίσει την ύπαρξη του με την ποίηση του.

Γράφει πάντα σε έμμετρο στίχο, κι έχουν το ρυθμό του, λες και υπήρχαν πριν να τα συνθέσει ο ποιητής.
Η γλώσσα του, είναι η γλώσσα του λιμανιού με κάποιους κεφαλλονίτικους ιδιωματισμούς.

Πάνω στην ποίηση του Καββαδία, έχουμε και υπέροχα τραγούδια.

Με την μελοποιημένη ποίηση, το κοινό ελευθερώνεται από προκαταλήψεις.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση του ποιητή Νίκου Καββαδία, που η γλώσσα του λιμανιού που χρησιμοποιεί, αποτελεί μια συγκεκαλυμένη δυσκολία για την κατανόηση των ποιημάτων του.