Κοινοποιησεις

Είναι οι πιο πολυτραγουδισμένες μετά τον Διγενή;
Φυλάνε τα σύνορα του θέρους κι εκκινούν την διαδικασία ζεστού καιρού;
Φυτρώνουν χωρίς να τις σπέρνουν σε κάθε σπιθαμή της πόλης
κι είναι το τρίτο πρόσωπο το οποίο συσφίγγει τη σχέση;
Ναι, ναι, ναι. Παχιές καταφάσεις αερίζονται από γειτονιά σε γειτονιά
ωσάν τη στιγμή του σεξ κι απαντούν ηδυπαθώς σ’ όλα τα παραπάνω.
Είναι υπερήφανα εκείνες που προκλητικά σε παρασέρνουν στον καταναλωτισμό, αφού έχεις ήδη σώσει το αγαπημένο σου ζευγάρι αθλητικά εξαιτίας
της ασυγκράτητης σου επιθυμίας να σεργιανίζεις για να
τις μυρίσεις στην πόλη.

Ίσως είναι το αποσμητικό ενιαίου χώρου,από τετράγωνο σε τετράγωνο.
Μια παλέψιμη απέλπιδα προσπάθεια να δώσεις λύση στον μαθηματικό γρίφο
κι ευτυχισμένη να τετραγωνίσεις τον κύκλο με τις στροβιλίζουσες σου
βόλτες ανά την πόλη.
Ίσως, η συνωμοσιολογική (;) χοντράδα των Ανεξάρτητων Ελλήνων περί ψεκάσματος
να βρίσκει σταγονίδια αλήθειας σε ‘’ψιτ ψιτ’’ από άνθη νερατζιάς
όταν κάτι υγρό μας δροσίζει στην πλάτη.
Η μνήμη, στενά συνδεδεμένη με μυρωδιές, ξυπνάει αγουροξυπνημένη, μα, με
μια έξαλλη διάθεση για βόλτα, να βγει, να αναθυμηθεί, να ξανανιώσει.
Θα μου πεις, τώρα θα είναι άλλο χέρι, άλλο νάζι, άλλο ταίρι.
Νιώθω το θύμωμά της, όταν σε βλέπει να σκορπίζεσαι με
σώματα διαφορετικά κι αυτή είναι πάντα η ίδια, να
σου κρατά ατμόσφαιρα, απορημένη, που ακόμα δεν μπορείς να
κρατήσεις για πάντοτε *κάτι.
[*κάλπικη αόριστη αντωνυμία με συγκεκριμένη αναφορά]

Άλλοτε όμως στη θέση βέβαια των νεραντζιών, μπαίνουν τα γιασεμιά,
το νυχτολούλουδο, τα χόντος σέντερ.
Κι οι όμορφες βουκαμβίλιες κλέβουν μπόλικη από την δική τους χάρη.
Διότι, από κοκκινάδια πάνω σε λευκό χαρτί, πάντα οι κόκκινες βουκαμβίλιες
σ’ άσπρο τοίχο θα κερδάνε.
Κι όταν κάτω από όλα αυτά να άνθη βολτάρουν τώρα
δυο άνθρωποι, περνάει ο θυμός της νεραντζιάς αφού ακόμα ιδρώνουν
με το ίδιο χέρι.
Αυτό το αίσθημα χαράς που μας ραντίζει.
Μάλλον για την επιτυχημένη προσπάθεια του σπόρου να τεντώσει επιτέλους
τα μαζεμένα του κλαράκια όταν καρπίσει.
Όπως ακριβώς τα πρώτα δειλά δειλά ξανοίγματα χεριών σε ραντεβού εραστών. Η ντροπαλή εκκίνηση της ιστορίας αφής εν άρχει.
Η εξιστόρηση της πρότερης χειρολαβής κι έπειτα της ύστερης ‘’χειρολάβωσης’’
που δεν λέει να ησυχάσει.
Εκεί, στην συγκεχυμένη διασταύρωση χεριών – κλαριών, έτσι όπως μπλέκονται οι
σπόροι των ανθρώπων που πλησιάζονται κάτω απ’ τ’ άνθη, αναφύονται μνήμες,
διαθέσεις, φιλιά, έλξεις, πίνακες έκθαμβης ζωγραφικής.

Είναι οι νεραντζιές ο πρόδρομος των υπέροχων διακλαδώσεων της αφής
του Έγκον Σίλε ή εγώ τα έχω χάσει;
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν τελικά εμπνεύστηκε από
κορμί ή άνθη.
Ή από κάποιο κορμί όταν άρχισε ν’ ανθίζει, καθώς μεγάλωναν τα
άκρα του στην προσπάθειά του να εγγίξειένα άλλο.
Ναι, μπορεί και μένα ο νους μου μεθυστικά πολύ να παρερμηνεύει.
Πώς αλλιώς όμως θ’ αναγνωρίζονταν το μέγεθος της μυρωδιάς που εκλύουν
αν δεν μας είχαν ζαλίσει;
Το σφυροδρέπανο στα κάτωθι δεξιά, έξοχα το διατυμπανίζει.
Σε κάθε δρόμο και γειτονιά Μαρξ τα έχουν ζαλίσει.