Κοινοποιησεις
Μέσα στα όνειρα, ο χρόνος πολλαπλασιάζεται.
Οι κερκίδες γεμίζουν με παιδιά
και κάθε μαύρη σκέψη, εξαφανίζεται ως δια μαγείας.
Βάζω της λέξεις μου εσώκλειστες σε κύβους,
τους παραδίδω στον Ηράκλειτο
κι εύχομαι, καθώς ταξιδεύουν στο ποτάμι,
ν’ αναγεννηθούν, μέσω της φωτιάς μου.
Αυτή η έννοια της αυτοσυντήρησης
μου επιτρέπει, κάθε φορά που φτάνω στο μηδέν
κι αρχίζω να μυρίζω τη φθορά μου,
να δημιουργώ ένα εξολοκλήρου,
κατάδικό μου, σύμπαν.
Αν η έλξη, ήταν λέξη
Ξέρω ότι με σκέφτεσαι
μη ρωτήσεις πώς, απλά το νιώθω.
Ο αέρας μυρίζει όπως τ’ άρωμά σου
κι εγώ απλά δαγκώνω ρυθμικά τα χείλη,
μέχρι να συγχρονιστεί το ρολόι,
με το χτύπο της καρδιάς μου
κι έρθει επιτέλους η ώρα να σε δω.
Σχόλασες; Ακόμα;
Νιώθω ένα κενό, όποτε δε σ’ έχω δίπλα μου.
Ώρες ατέλειωτες κάνω πρόβα
αυτά που θέλω να σου εκμυστηρευτώ.
Μην αργείς
δεν υπάρχει ο έρωτας χωρίς εσένα.
Αν ήμουν ένα επίθετο, θα ήμουν το κτητικό,
γιατί θα σε ήθελα μόνο για ‘μένα
κι αν η έλξη ήταν λέξη,
μη ρωτάς ποιο όνομα θα της έδινα
το δικό σου, ποιο άλλο;
.
 

(Από το βιβλίο: έρωτας εκ παραδρομής | Εκδόσεις: Πηγή)