Κοινοποιησεις
 
Το πρόσωπό σου
πού είναι το πρόσωπό σου;
 
Τ΄αναζητώ ακόμα
όπως τότε.
 
Ήμουν εκεί
όταν σε έβγαλαν από το ποτάμι.
Εσύ κοιμόσουν
επιτέλους μακάρια υποθέτω
-δεν μπόρεσα να δω-
το πρόσωπό σου ήταν καλυμμένο
απ΄τη λευκή σου νυχτικιά.
 
Αυτήν πάντα φορούσες
μ΄αυτήν περιφερόσουν στα δωμάτια
με το άδειο σου βλέμμα
μ΄αυτήν έτρωγες ανόρεχτα
μ΄αυτήν έγερνες.
 
Μ΄αυτήν εκείνη τη νύχτα
κατέβηκες στο ποτάμι.
 
Μπορεί και μόνη σου να την τύλιξες
στο πρόσωπό σου
για να μην αποτυπωθεί για πάντα
πάνω του η θλίψη.
 
Αποτυπώθηκε.
Στη μνήμη σάβανο
η λευκή εκείνη άθλια νυχτικιά.
 
Σε εραστές απρόσωπους γυρεύω το φιλί
το πρόσωπό μου αναζητώ
στο πρόσωπό σου.
 
Σημ: Το ποίημα αυτό το έγραψα επειδή με συγκλόνισε αυτή η ιστορία: Η μητέρα του Μαγκρίτ Ρενέ, Ρεγκίνα, έπασχε από κατάθλιψη. Είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει ήδη μία φορά, οδηγώντας τον πατέρα του ζωγράφου να την κλειδώνει συχνά στο δωμάτιο της. Μία μοιραία μέρα, το 1912, κατάφερε να δραπετεύσει. Αυτοκτόνησε, πέφτοντας στο ποταμό Σαμπρ, στο Βέλγιο. Ο Ρενέ ήταν τότε μόλις δεκατεσσάρων ετών. Λέγεται πως ήταν παρών όταν το σώμα της ανασύρθηκε από το ποτάμι. Καθώς, οι αρχές την ανέσυραν από το νερό, η λευκή νυχτικιά της είχε καλύψει ολόκληρο το πρόσωπο της, αφήνοντας το υπόλοιπο σώμα της γυμνό. Αυτή η εικόνα σημάδεψε τον Ρενέ, ο οποίος την αναπαρήγαγε ως μοτίβο σε πολλούς πίνακες του.
 
(Cover: Οι εραστές. Ρενέ Μαγκρίτ)