Κοινοποιησεις

Έπεφταν νεκρές πάνω μας οι πυγολαμπίδες κι εμείς νομίζαμε πως ήταν άστρα.

Έριχναν τα δέντρα τα κίτρινα φύλλα κι εμείς ανίδεοι, λες και ξαπλώναμε σ’ ένα χρυσό σεντόνι.

Δέναμε κάθε πρωί τα κορδόνια μας λες κ’ υπήρχε δρόμος.

Ένα βράδυ μάς ήρθε ο ουρανός στο κεφάλι κι εμείς, συνεπείς στην καταστροφή, καταγράφαμε πληγωμένους πλανήτες.