Κοινοποιησεις

Σε μόνιμη στάση απελπισίας μαθαίνουμε
τον κόσμο
τα κρίματά του και τις λύπες του.
Κάνουμε πως γελάμε
-ίσως γελάμε στ’ αλήθεια μερικές φορές-
γεμίζουμε
το σακουλάκι στο στόμα μας με λέξεις
κάνοντας τους σοφούς ή έστω
τους επαΐοντες.

Σε μόνιμη στάση αναμονής κοιτάζουμε
το γάτο που γλείφει τη βρόμικη γούνα του
ελπίζοντας σε λίγη κάθαρση.
Και πόσο τον ζηλεύουμε αυτόν τον γάτο!
Δεν παραιτείται, δεν παραδίνεται
γλείφει μέχρι να πεθάνει
από ρόδα, από αρρώστια, από φόλα
ή από κλωτσιά.

Σε μόνιμη στάση αηδίας βλέπουμε
απ’ το παράθυρο τη βροχή
να ξεπλένει τα πάντα, ακόμη και
να πνίγει στα μεγάλα κέφια.
Μονάχα εμάς δεν ξεπλένει.
Μας σιχαίνεται, μας υποτιμά.
Μας φτύνει στα μούτρα κι ύστερα σωπαίνει.
Αυτή τη σιωπή είναι που δεν αντέχουμε.

Σε μόνιμη στάση προσοχής αναμένουμε
νεότερες οδηγίες χρήσεως
του μουσκεμένου μας σαρκίου.