Κοινοποιησεις

Σε μια κοινωνία όπου καθένας είναι εργοδότης του εαυτού του, κυριαρχεί η οικονομία της επιβίωσης. Αυτή είναι διαμετρικά αντίθετη με την “ανοικονομία” του έρωτα και του θανάτου. Ο νεοφιλελευθερισμός, με τις ανεμπόδιστες παρορμήσεις του εγώ και της επίδοσης, αποτελεί ένα κοινωνικό σύστημα από το οποίο ο έρωτας έχει εξαφανιστεί εντελώς. Η κοινωνία της θετικότητας, από την οποία έχει εξαλειφθεί η αρνητικότητα του θανάτου, είναι μια κοινωνία της γυμνής ζωής, την οποία απασχολεί μία και μοναδική έγνοια: “η διασφάλιση της επιβίωσης μέσα στην ασυνέχεια”. Αυτό ισοδυναμεί με τη ζωή ενός δούλου. Η έγνοια για τη γυμνή ζωή, για επιβίωση και μόνο, στερεί τη ζωή από κάθε ζωντάνια, γεγονός που αποτελεί ένα πολύ περίπλοκο φαινόμενο. Ό,τι είναι απλώς και μόνο θετικό, δεν έχει ζωή. Η αρνητικότητα είναι θεμελιώδης για τη ζωντάνια. “Επομένως, για να είναι κάτι ζωντανό, πρέπει απαραιτήτως να εμπεριέχει αντίφαση, και μάλιστα η δύναμή του έγκειται στο να διατηρεί και να αντέχει μέσα του αυτήν την αντίφαση.” Έτσι, η ζωντάνια διαφοροποιείται από τη ζωτικότητα -ή το fitness της γυμνής ζωής-, η οποία στερείται κάθε αρνητικότητας. Ο επιζών ισοδυναμεί με τον απέθαντο, ο οποίος είναι πολύ νεκρός για να ζήσει και πολύ ζωντανός για να πεθάνει.

 
Από το βιβλίο: Η αγωνία του έρωτα | Μετάφραση: Αλεξάνδρα Γκολφινοπούλου |
Εκδόσεις: Opera)