Κοινοποιησεις

Αδυνατώ να αποδεχτώ.
Λάθη γέννησαν αδιέξοδα.
Οι σκέψεις μου μακραίνουν και σπάνε.
Σταματάω να ελπίζω και παραιτούμαι.
Ο χρόνος με κυνηγάει.
Ο θάνατος βαδίζει δίπλα μου.
Βεβιασμένες επιλογές με μη αναστρέψημα αποτελέσματα
Απεχθάνομαι τον παρελθοντικό μου εαυτό και δεν μπορώ να οραματιστώ
τίποτα νέο.
Το παρόν με ακρωτηριάζει
Ανίκανη να αντιδράσω, βλέπω τη ζωή άρρωστη, κατάκοιτη,
πεταμένη και μόνη .
Ένα δωμάτιο λευκό.
Δες. Κρύβομαι . Έγινα και εγώ λευκή .
Όχι , όχι δεν βρίσκομαι σε φυλακή.
Δεν υπάρχει τίποτα έξω από αυτό το δωμάτιο.
Όλος ο κόσμος ένα λευκό δωμάτιο.
Βρίσκομαι στην κόλαση.

Μια κόλαση που κατάπιε τον παράδεισο και εξουσίασε τα όνειρα.

Η σωτηρία έφυγε για να σωθεί.
Γύρω οι σκιές ξένες.
Γδέρνουν τα μέσα μου.
Η έμπνευση πέθανε στα μάτια μου και την έκαψα για
να σκοτώσω ακόμα και τη θύμησή της .
Εντούτοις η κόλαση παραμένει κόλαση και ένας φαιδρός θεός τη διαφεντεύει .
Η ατμόσφαιρα βρώμικη και αποπνιχτική.
Τη σιχαίνομαι όπως σιχαίνομαι αυτές τις λέξεις .
Τις συχαίνομαι . Προδίδουν πως πονάω.
Μα πως ;
Πως πονάει ένας νεκρός;
Ακόμα και εκεί που τίποτα δεν γεννιέται, ο πόνος επιβιώνει.
Επιζεί γιατί είναι δοσμένος και ολοκληρωτικά αφοσιωμένος,
σαν έφηβος ερωτευμένος με μια γυναίκα αιώνια ζωντανή και ζαλισμένη .
Μα τι αγένεια !
Τόση ώρα σας μιλάω και ξέχασα να αναφέρω πως δεν είμαι μόνη .
Να, ζει και μια γυναίκα εδώ , της αρέσει πολύ να ζωγραφίζει .
Το αίμα της στολίζει όλους τους τοίχους.
Δυστυχώς δεν έχουμε χρώματα .
Ένα ξυράφι μοναχά.

(Painting by Abhrodeep Mukherjee)