Κοινοποιησεις
… Όλα τα ορατά αντικείμενα, άνθρωπέ μου, δεν μοιάζουν παρά σα χάρτινες μάσκες.
Σε ό,τι συμβαίνει γύρω μας όμως -στη ζωντανή πραγματικότητα, στο αναμφισβήτητο γεγονός- κάτι εκεί μέσα που δε γνωρίζουμε, προικισμένο ωστόσο με στοχασμό, προβάλλει τα χαρακτηριστικά του χυτά πίσω από την άλογη μάσκα, σα σε καλούπι.
Αν ο άνθρωπος θελήσει ν’ ακολουθήσει το δρόμο του, μέσα από αυτή τη μάσκα θα περάσει. Πώς μπορεί ο φυλακισμένος να ‘βγει έξω, αν δεν τρυπήσει τον τοίχο;
Για μένα, η άσπρη φάλαινα είναι αυτός ο τοίχος, μετακινημένος δίπλα μου.
Μερικές φορές νομίζω πως δεν υπάρχει τίποτα παραπέρα.
Κι αυτό όμως φτάνει..

Αυτή η φάλαινα είναι που με δοκιμάζει• αυτή με γεμίζει• βλέπω μέσα της μια φρικαλέα, υπερβολική δύναμη, γεμάτη από μία ακατανόητη κακία…

[Από το «Μόμπι Ντικ» του Herman Melville, το οποίο, στις 18 Οκτωβρίου του 1851. Μτφρ. : Α.Κ.Χριστοδούλου. Εκδ. Gutenberg]