Κοινοποιησεις
Να ’μαι κοντά σου.
Τόσο, που όταν αλλάζω σταυροπόδι,
συχνά να σ’ ακουμπώ.
Ή για το λίγο, που τις νύχτες
ο κόσμος ησυχάζει,
ν’ ακούω την ανάσα σου
ή ένα μικρό αναστεναγμό.
Τόσο κοντά,
που αν άξαφνα φυσούσε ένας αέρας,
ένα κομμάτι ύφασμα –
μια άκρη απ’ το φουστάνι μου,
ένα λυτό φουλάρι –
θα άγγιζε το δέρμα σου.
Το πείσμον όριό σου.
 
Έτσι να ’μαι κοντά σου, τόσο κοντά
και να διαβάζω εν ηρεμία
τους συγγραφείς που αγαπώ.
Καθώς το σκέφτομαι, δεν ξέρω
αν είναι ανθρωπίνως δυνατό,
ν’ αντέξει κάποιος τόση ευτυχία…