Κοινοποιησεις

Γράφει ο Θανάσης Καρράς “ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ”

Οκ δεν αντιλέγω.
Smartphones, google maps, παραγγελίες φαγητού μ’ ένα κλικ , αγορές μ’ ένα κλικ, σεξ μ’ ένα κλικ και σεξουαλική κορύφωση – κλικ , κλικ, κλικ, κλικ…

Σίγουρα πετύχαμε πολλά και μάθαμε άλλα τόσα.
Η ζωή έγινε καλύτερη σε πολλούς τομείς, πράγματα που πριν φαίνονταν αδύνατα είναι πια, υπόθεση δευτερολέπτων.

Κάπου όμως στην πορεία χάθηκε η μπάλλα..
Κάπου το παρακάναμε ή ίσως να μας το παρακάνανε .
Γίναμε μετρήσιμες μονάδες με βάση το όριο στην πιστωτική.

Νοσταλγώντας λοιπόν, λέω να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα που κάποτε κάναμε μα, ξεχάσαμε τη μυρωδιά τους, το τρόπο τους, την αίσθηση, την ιδέα του να είσαι λίγο analog..

 

1.H αναμονή στο τηλέφωνο

Όταν κανονιζόνταν κάτι, όλοι περίμεναν με αγωνία  το πολυπόθητο “ντριν”.
Βασικά, όποιος έχει προλάβει την εν λόγω συσκευή, ξέρουμε και την ηλικία του και πού μένει.
Όταν χτυπούσε ήξερε όλη η γειτονιά ότι κάποιος σε ψάχνει.
Όταν χτυπούσαν πολλά μαζί, άλλαζες γειτονιά..
(αστειεύομαι φυσικά, πριν καν ακούσω φωνές διαμαρτυρίας από την αρχισυνταξία.. )
Εντάξει, δεν ήταν όλες οι γειτονιές ακριβώς ίδιες.

2. Κασσέτες μουσικής

Δε συζητώ τι έγινε μόλις βγήκε η 90άρα..
30 λεπτά παραπάνω μουσικάρες;
Αυτά είναι.
Μας έλεγαν ότι είναι λίγο πιο βαριές από τις άλλες και πως μπορεί να χαλάσει ο μηχανισμός.
Αλλά 30 λεπτά παραπάνω είναι 30 λεπτά παραπάνω..
Απίστευτες συλλογές από τραγούδια – ανταλλαγές και φυσικά ο τύπος που είχε πάντα τις πιο cool κασσέτες, να μη το λέει πουθενά, αφού όλοι ζητούσαν να “δανειστούν” κι ύστερα παρακαλούσε να τις πάρει πίσω.
Α! Και δεν είχε repeat..
Έγραφες μια πλευρά μόνο με το τραγούδι που ήθελες – σερί το ένα μετά το άλλο το ίδιο –  και το άκουγες για όσο..

3.Φλιππεράδικα

Double dragon, Golden Axe, Bubble bubble, Arkanoid..
Θ’ αναρωτιέστε οι νεότεροι, τι λέω?
Τίτλους παιχνιδιών, που εμείς τα τότε παιδιά, κάναμε ουρές για να παίξουμε.
Εξαργύρωνες μισή ώρα κάψιμο και παιδική ανεμελιά, με δυο κέρματα των δέκα δραχμών ή ένα των είκοσι.
Ωραία στέκια της εποχής – άκακα..
Εκεί κάναμε και καμμιά παρέα με μεγαλύτερους, μάθαμε μπιλιάρδο, κάναμε και κάνα τσιγάρο αργότερα στα κρυφά.
Γυναίκες ούτε για δείγμα, όχι πως σε ένοιαζε – αρκεί να φτάσεις τελευταία πίστα με τα κέρματα που σου είχαν ξεμείνει.

4.Γράφαμε με το χέρι

Ναι, το χέρι μας έκανε και αυτό.
Και το έκανε καλά.
Τώρα, η παλάμη μας γράφει Samsung και στις φλέβες μας κυλά υγρό μπαταρίας (η)λιθίου.
Πεντάβολτες μαριονέτες που από τύχη δεν έχουμε πέσει σε κάνα λαγούμι πληκτρολογώντας κάτι σε κάποιον..
Σημειώσεις, ημερολόγια, τετράδια, σκονάκια όλα χειρόγραφα.
Ας είναι καλά η BIC που δεν έβγαλε μόνο ξυραφάκια και καλσόν.

5. Το καμάκι (Γενικά το σοσιαλάιζινγκ)

Με λένε Αλέξη σε λένε Σοφία..
Γράφω και ήδη η υγρασία είναι πάνω από 90%.
Η γνωριμίες με το άλλο φύλο – συνήθως από άνδρα προς γυναίκα – ήταν ζαριά.
Πήγαινες με 165 σφίξεις στο φυλλοκάρδι και ό,τι γίνει.
Λίγο AXE στη μασχάλη, λίγο από την Fahrenheit ή την Pino Silvestre του μπαμπά, έσκαγες με τη μυρωδιά πευκοβελόνας που έχει φυτρώσει σε δερμάτινο καναπέ και πάμε..
Αναλογική φάση όμως ε;
Άντε να είχες καμιά πληροφορία από κάνα κολλητό, να βοηθηθεί λίγο η κατάσταση.
Τώρα τα πράματα είναι αλλιώς.

6.Διαφωνούσαμε
Οι συζητήσεις κρατούσαν ώρες..οι διαφωνίες μέρες.
Από τη στιγμή που δεν υπήρχε η γνώση σε κονσέρβα, με επιχειρήματα ο κόσμος προσπαθούσε να πείσει, να καταλάβει, να επικοινωνήσει.
Τώρα ένα και ένα κάνουν δύο.
Διαφωνείς?
Μια στιγμή να γκουγκλάρω και θα σε ταπώσω.
Χάθηκε η μαγεία του να διαφωνήσεις κόσμια και μέσα απο το διάλογο να βγάλεις μια άκρη.
Ή και να μη βγάλεις..συνήθως δεν έβγαζες.

7. Άγνοια

Μακάριοι οι πτωχοί τη τιβί.
Και όχι μόνο.
Μαζί και τα ονλάιν ενημερωτικά και σόσιαλ πηγάδια, δε μένει τίποτα στη σκιά.
Δύσκολα πια θα ξεκινήσεις τη μέρα χωρίς να διαβάσεις ένα τροχαίο ή για κάποιον τρελλό στο κάτω Πεκίνο που φτιάχνει τετράγωνα καρπούζια.
Κάποτε μάθαινες τα βασικά από τη γειτονιά και σου περίσσευαν κιόλας.
Η γιαγιά μου στο χωριό πέθανε και νόμιζε ότι το Άϊ Φον είναι χωριό στην Έδεσσα..
Ε, δεν έπαθε και τίποτα.

Εν κατακλείδι, αυτό που θέλω να πω, είναι πως αν -έστω και λίγο- αισθάνεσαι τη νοσταλγία, δεν είναι αργά για να κατεβάσεις ταχύτητα και να θέσεις τα πράγματα και τη ζωή σε μια πιο αναλογική βάση.