Κοινοποιησεις

“Κάθε κράτος είναι το όργανο με το οποίο μια προνομιούχα
μειονότητα έχει αποκτήσει εξουσία πάνω στην τεράστια πλειονότητα.
Και κάθε εκκλησία είναι πιστός σύμμαχος του κράτους στην καθυπόταξη
της ανθρωπότητας.
Σ’ όλη την πορεία της ιστορίας, οι κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν τη
θρησκεία τόσο σα μέσο για να κρατήσουν τους ανθρώπους στην
άγνοια όσο και σαν “ασφαλιστική δικλείδα” της ανθρώπινης εξαθλίωσης
κι απογοήτευσης.
Επιπλέον, η ίδια η ουσία της θρησκείας είναι ο υποβιβασμός της
ανθρωπότητας προς μεγαλύτερη δόξα του θεού.
«Όντας ο θεός το παν», γράφει ο Μπακούνιν,
«ο πραγματικός κόσμος κι ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα.
Όντας ο θεός η αλήθεια, η δικαιοσύνη, το καλό, η ομορφιά,
η δύναμη κι η ζωή, ο άνθρωπος είναι το ψέμα, η αδικία,
το κακό, η ασχήμια, η αδυναμία, κι ο θάνατος.
Όντας ο θεός ο αφέντης, ο άνθρωπος είναι δούλος».
Συνακόλουθα, όχι λιγότερο απ’ το κράτος,
η θρησκεία είναι η άρνηση της ελευθερίας και της ισότητας.
Έτσι, αν ο θεός υπήρχε πραγματικά, καταλήγει ο Μπακούνιν
αντιστρέφοντας ένα περίφημο απόφθεγμα του Βολταίρου,
«θα έπρεπε να τον καταργήσουμε».

Αν οι άνθρωποι θέλουν να είναι ελεύθεροι, πρέπει
ν’ απαλλαγούν απ’ το διπλό ζυγό της θρησκευτικής
και της κοσμικής εξουσίας.
Για να το πετύχουν αυτό θα πρέπει ν’ αφυπνίσουν τις δυο
«πιο πολύτιμες ιδιότητες», με τις οποίες είναι προικισμένοι:
τη δύναμη της σκέψης και την επιθυμία της εξέγερσης.
Η ίδια η ανθρώπινη ιστορία άρχισε με μια πράξη σκέψης κι εξέγερσης.
Αν ο Αδάμ κι η Εύα υπάκουαν στο θεό, όταν τους απαγόρεψε
ν’ αγγίξουν το δέντρο της γνώσης, η ανθρωπότητα θα ήταν
καταδικασμένη σε αιώνια δουλεία.”


(DIEU ET L’ ETAT – 1882 | Μετάφραση : Νίκος Αλεξίου – Αντώνης Γκίκας |
Από την εισαγωγή του βιβλίου: Πώλ Άβριτς – Γενάρης 1970)