Κοινοποιησεις
[στον Χρήστο] 
 
 
Στο βάθος αστράφτει
καθώς επιστρέφω στην πόλη,
μ’ όλα της τα’ αδιέξοδα
και τις νέες χαράξεις
Γίναμε άντρες εδώ
κι ύστερα μάθαμε να μην κλαίμε,
τελοσπάντων…
Είναι μια σύντομη διαδρομή
Τρία φωνήεντα αρκετά για να ουρλιάξεις,
χωρίς κανείς να ακούσει το παραμικρό
ή να ανασάνεις τον άνεμο,
που τα φύλλα ξερά θα απελευθερώσει
και τα χρώματα θα κινήσει
σε άπιαστες επιφάνειες
Οι Velvet επιβάλλονται προς κάθε μορφή,
που ακίνητη στέκει στο πέρασμά τους,
σάμπως κι όλα απέκτησαν ψυχή
και συνείδηση
Ένα φύλλο καρφωμένο στο παρμπρίζ,
απ’ αυτά που βρήκαν την έξοδο, επιμένει
μέχρι που χάνεται
Ελεύθεροι και οι δυο, συνεχίζουμε μόνοι
Ο καθένας στο τέλος του,
στην αρχή των πάντων
Συνεχίζει να αστράφτει στο βάθος
Συνεχίζω να φτάνω
Παίρνω την εθνική
και τα μηνύματα του κόσμου έξω