Κοινοποιησεις

H κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα’
απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό’ από κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν

Κι εκεί στο λαικό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης –
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά

(Κ.Π.Καβάφης – συλλογή: Αναγνωρισμένα, 1915)