Κοινοποιησεις

 

 

«Ατρόμητο σας βρίσκω»,
μου λέει η κοπέλα υπάλληλος,
με μάσκα και γάντια γαλάζια,
στην εταιρία τηλεφωνίας.
«Θα υπάρξει κάποια χαλάρωση
όσον αφορά τις πληρωμές;» ρωτάω
«Όχι όσο θα είμαστε απαραίτητοι»,
μου απαντά
μ’ ένα χαμόγελο κάτω απ’ τη μάσκα,
προδομένο απ’ τις συσπάσεις του προσώπου
και τον τόνο.
Τόσο κρύα μέρα,
βουτηγμένη στον ήλιο!
«Να προσέχεις»,
μου λέει μια γνωστή με τον άντρα της.
«Εγώ φταίω που σας μιλάω» σκέφτομαι.
«Γάμησέ τους όλους» μου λέει
η πεθερά μου
«στείλ’ τους στο διάολο» ∙
τα βρίσκουμε καμιά φορά.
Μετράμε κρούσματα, αυτοκτονίες…
Τίποτα δεν αλλάζει,
η αφορμή  μόνο.
Μια απέραντη σκηνή εγκλήματος.