Ακροβατώ σαν σε συνήθεια
που δικαίως κατέκτησε τη μέρα
Προβλέπω το μέλλον και παζαρεύω ευχές
Μεταξύ ορατών και αοράτων χάνω τις γεύσεις
και φυσικά κάποιος θάνατος δεν θα μπορούσε να λείπει
Είχε μια σκοτεινιά η μέρα σήμερα
κι ας μην ήταν Κυριακή
Κανένα αίσθημα ψυχραιμίας αναγκαίο,
χρόνια αναίσθητος
Δάκρυα χωρίς επιστροφή, γέλια σε αντανάκλαση,
βάδισμα στα λίγα μέτρα που σου αναλογούνε κι απόψε
Είχε μια σκοτεινιά η μέρα σήμερα
κι ας μην ήταν Κυριακή
Τη νύχτα τα λιγοστά φανάρια με τα ρούχα μας σκεπάσαμε,
να μη βλεπόμαστε καθώς χωρίζουμε
Κι αν όλα μάταια συμβαίνουν
ας έρθει αυτός ο ένας που δεν αγάπησε
τα στόματα για να μας κλείσει
Τα μάτια μας δεμένα σαν σε παιγνίδι παλιό
Σ’ ένα παλιό τραγούδι σε συνάντησα
που δεν κατάλαβα τα λόγια
παρά μια μελωδία που σ’ έδιωξε
Και δεν ψάχνω τώρα πια
Γιατί ταΐστηκαν οι φίλοι μου και δρόμο δεν μου στέρησαν
Είναι μονάχα που να επιστρέψω δεν μπορώ
Ναι, θα βρεθούμε σ’ ένα μπαρ που δεν θα υπάρχει,
θες να το λέμε  “Bluebird ;
Θα παίζει τζαζ και μπλουζ που δεν γουστάρεις
αλλά τότε θα σ’ αρέσει,
η σκόνη θα κρατά όλες τις απαντήσεις,
οι μπάντες θα ξεψυχάνε βραχνές,
τα μπουκάλια θα εκλιπαρούν, έλεος,
θα σπάζουν στο πάτωμα
Είχε μια σκοτεινιά η μέρα σήμερα
κι ας μην ήταν Κυριακή